Vanuit dehaven van Oostende is Marieke de zee opgevaren. Met nog een heel stel andere mensen. Onbekende mannen en vrouwen die niets van elkaar wisten. In alle stilte.
Op de dijk zal er wel veel volk zijn geweest maar misschien heeft niet eens één mens dat schip nagekeken. Het meest mysterieuze schip van de Noordzee.
Wanneer er voldoende passagiers zijn vaart het uit. En niemand spreekt ook maar één woord. Het blijft doodstil aan boord. Niemand heeft Marieke nagekeken. Het schip voer een heel eind in zee. Tot de lijn van het vasteland niet meer zichtbaar
was. Uit de kust, zoals dat heet . En zoals het reglement dat wil. En daar werd de laatste wens van Marieke ingewilligd. Haar asse werd uitgestrooid over de golven van de Vlaamse Noordzee. Samen met die van de anderen die het ook hadden
gewild en die nu in het water verdwenen, op en af met de golven, en niemand weet waarheen.
Ik heb
Marieke goed gekend. Ooit had ik haar uitgeroepen tot Super-Fan Nummer 1 van het radioprogramma dat ik toen op zaterdagochtend had. Het heette Te bed of niet te bed en voor Marieke was dat al die jaren letterlijk “niet te bed”. Om
het te kunnen beluisteren moest zij in het holst van de nacht opstaan om dan tegen de ochtend terug het bed in te duiken.
Marieke woonde in Rio de Janeiro en met het tijdsverschil had ze geen andere keuze. Ze woonde op een duizelingwekkend hoge etage van een building in de prachtige baai van Rio maar het mooiste uitzicht kan het heimwee niet genezen.
Jaren heeft ze dat volgehouden. Tot ze ter wille van de job van haar man naar Kaapstad verhuisde . Daar lagen de uren gunstiger en ze bleef het programma trouw. Ze miste geen enkele zaterdag. Ook daar heb ik haar bezocht en alle
Vlamingen die ginder woonden, noemden haar “ons ma”. Voor de allerlaatste uitzending had ik haar laten overkomen om haar uit te roepen en te huldigen als ” Superfan Nummer Eén.”
Toen haar
man stierf , stond in zijn testament dat hij aan de Vlaamse kust op de Noodzee wilde uitgestrooid worden. Een tijdje later is Marieke in Oostende komen wonen. Vanuit haar appartement kon ze dan de zee zien en hoe hoog de golven soms
gingen. De golven waarin Chris verdwenen was.
Op geregelde
tijdstippen vaart het sombere schip de Oostendse haven uit , een heel eind de volle zee op, om aan de laatste wensen van velen te voldoen. Wanneer ik in Oostende kom, wandel ik altijd eerst de dijk op en blijf dan een tijdje naar de golven staan
kijken. Of Chris en Marieke elkaar teruggevonden hebben zal wel niet en waarheen ze zijn gedreven weet ik ook niet. Ik denk dan aan de baai van Rio en aan het huis in Kaapstad. In hun tuin floten altijd heel kleine fel glanzende helblauwe
vogeltjes. Die zijn niet meer te horen in het verschrikkelijke gedruis van de golven. Dag Chris, dag Marieke.
JOS .
ZOALS IN HET VERSLAG VAN JOS,OVER DE UITVAART VAN MARIEKE,ZOU JE BIJNA WENSEN_DAT____DAT__
ALS JE TIJD GEKOMEN IS,JE OOK OP DEZE BOOT MAG ZITTEN EN IN DE GROOTSE GOLVEN VAN DE ZEE MAG VERDWIJNEN,DE EEUWIGHEID IN.
IS HET TE OVERWEGEN ??????_??
MIJN GROETEN
ROGER
1) Kraaienmaal
-
Het leven op aarde is schoon en heilig en nog meer van dat. Toch zien weinig baby’s breedlachend het licht. Als je hier eenmaal een tijdje bent, wil je hier dan weer niet meer weg. Zelfs niet als de horizon van je bestaan zich beperkt tot een bepamperd kwijlhoekje in de deathrow van een dementieopslagplaats.
Toch komt de dag. James Ensor heeft er een ets van gemaakt:”zelfportret in 1960.” De kunstenaar was nl. geboren in 1860. Op de ets zie je een skelet tegen een paal leunen… Ik moest eraan denken deze zomer toen meisjes hun “métier femme” op de meest efficiënte manier in het vitrientje plaatsten, met een fierheid die ik prettig vind, maar vaak met een hoogmoed die er ver over is. Een reclameslogan van 30 jaar geleden zit er nog steeds ingebakken: “80% van de peperbolletjes komt niet in dit potje !” Freud had toen nog aanhangers, zie je. Maar hoe je je kont keert of je borsten draait, poes, je weet het toch hé. Eens komt de dag. Ik zie nu twee sexy knobbeltjes, maar als de dokter er morgen bij jou drie vaststelt, dan is het vet wel van de soep hé. Dan bepalen anderen in welk potje je nog mag en hoelang je daar moet blijven. Héhé. De ene laat al wat meer na dan de andere, maar wat we in de meeste gevallen allemaal nalaten is een lijk. In onze mondige tijd zouden we allemaal op voorhand een verdwijnscenario moeten bedenken voor die vervelende kwestie. De wet laat al meer toe dan vroeger. Je moet wel bereidwillige medewerkers hebben om het scenario uit te voeren, maar dat was vroeger ook zo. Het gebeente van Cyriel Verschaeve werd door de VMO clandestien in Oostenrijk ontgraven en herbegraven in Vlaamse grond. Clandestien, ja, maar hij ligt er en hij zal er blijven liggen. Léon Degrelle heeft het nog fijner gespeeld. Hij was geboren in Bouillon. Niet ver daar vandaan ligt een grote meander van de Semois,genaamd “Le tombeau du géant”, of “Het graf van de reus”. Na de dood in Spanje van de verbannen SS-er, werd hij gecremeerd. Enkele getrouwen hebben zijn asse naar België gesmokkeld en begraven in het Graf van de Reus…
Koningen, Pausen of Hoge Adel laten zich wel eens bijzetten in Gothische crypten onder kastelen en kerken. Spreekt me wel aan, maar da’s niet voor Jan met de pet. Je
kan het omzeilen door je eerst te laten cremeren, waarna je nabestaanden je asse mee naar huis nemen en in de kelder zo’n vooroudermuur maken. Maar over dat meenemen van die asse moet wel iets in je rijksregister staan (gemeentehuis !), of je moet je laten cremeren in Breda of zo.
Een begrafenis op zee zegt me niet veel. Ben daar ooit eens TE ziek geweest, zou me toen zonder veel blabla hebben laten cremeren en overboord laten uitstrooien.
In Amerika kan je je over zee laten uitstrooien in een vliegtuigje. Zo heeft Janis Joplin fysiek afscheid genomen van haar fans. Op Cuba is er een kerkhof waar om de zoveel jaar de graven worden geledigd door de opgeroepen nabestaanden. Knoken en mergpijpen worden dan uit broek en hemd geschud, verzameld en in kleine houten kistjes genageld. Men schildert er netjes de naam op en verzamelt alles in een knekelhuis.
Italiaanse kerkhoven hebben iets speciaal met hun betonnen “appartementen” tot 3 m boven de grond. In de nog leegstaande bakken schijnen wel eens zwervers te slapen, zoals in “La voce della luna” van Fellini.
Men heeft al aan alles gedacht,zoals aan een rakket die asse-staaltjes de ruimte zou inschieten.
Verboden is nog steeds het vikinggebruik. Het lijk in een brandende snek aan de stroom prijsgeven.
De Oude Egyptenaren blijven voor ons een raadsel, maar een ding weet men zeker. Ze leden niet aan claustrofobie. Begraven in 3 sarkofagen in een geheime kamer in een stenen berg waarin men na 4000 jaar nog de weg niet weet. Stel je toch eens voor dat je wakker wordt na een schijndood door het eten van teveel cobrastaarten…Tok-tok-tok,
is daar iemand ???
Een van mijn meest geliefde methodes (helaas ook verboden in België) is die van de Indianen. Men legt je met al je eerbewijzen op een platform tussen 4 bomen en laat je over aan de gieren en de kraaien.
Dan hebben die sloebers er tenminste nog wat aan…
lupo.verreth@telenet.be
2) Pestosteron
—
Het leek de laatste weken wel of mijn garnaalkroketten in een duofriteuse lagen te sudderen.Zo warm. Kan toch niet goed zijn voor je normale doen en laten.”Hou ze vooral koel” zei de dokter. De natuur heeft ze speciaal buiten het lichaam gehangen om de temperatuur te doen dalen. Ten eerste, waarom is het dan buiten bijna 40 graden warm ? En ten tweede natuur, merçi zenne, ooit zelf al eens een stamp in uw tingeling gehad ? Zo eentje die je voelt tot in je nieren en een halve meter hoger je adem afsnijdt ? Een constructiefout die kan tellen, hé mateke. We hebben er speciaal cow-boyfilms moeten voor uitvinden. Daar slaan ze tenminste op je snuit. Pas op, kan ook aankomen zenne, en ik heb de sterretjes al in het echt gezien die normaal exclusief zijn weggelegd voor striplezers. Maar in vergelijking met een slag in de weke delen voelt een doef tegen het hoofd aan als een kusje van een wilde fan. Zo’n gevecht gaat over en weer, na een tijdje zijn de grieten genoeg opgegeild, je hebt allebei wel genoeg en je eindigt met wat show en lawaai. Die blauwe oog is nog twee weken een diploma van haantjesheid. Jij gaat ervoor, je vliegt erin als een punk het schaamhaar van je meisje te exact kan beschrijven.
Het zal wel te maken hebben met Testosteron zeker ? Dat is voor mij een groot vergif, en ik kan me niet inbeelden dat iemand zich daar vrijwillig zou aan onderwerpen. Vroeger raapte ik schelpjes, maakte ik zandkastelen, kortom de zee was altijd een feest. Nu ruik ik het oestrogeen al op 5 km van het strand. Ben dit jaar niet naar Scheveningen durven gaan. Blankenberge was al bloot genoeg. Die hemelse geur van de zee doet iets met een man. Ook al kijk je niet, je ziet… die wiebelende zakjes mocacrème, vanboven vastgebonden en afgeknipt. Achter slip of string vermoedt je de poort die zich stormramsgewijze laat nemen, als je de trukken kent en je strategie goed weet te doseren…
Ik denk dat sommige mannen er meer last van hebben dan anderen. Meer zenuwen. Minder haar. Kort geblokt. Zo iemand die in het urinoir over het schutsel heen in de bak van zijn buurman kan plassen, en dat voor de grap wel eens doet. Pas daar voor op…
Maar een wielrenner die zich Testosteron laat inspuiten om beter te presteren ? Daar geloof ik niet in. Eerder omgekeerd. Zo’n testosteronstierke groeit op in een orthodoxe Amerikaanse sekte. De lokale priester vraagt hem: zoon, heb je nog geen zin in een verloofde ? En hij denkt ja, in alle meisjes tussen de 16 en de 36 en als je je stem niet wat verlaagt ben jij er nog bij. Maar dat zeg je niet tegen je eigen priester. Je wordt een biker en je fietst als een duivel. Dubbel zo snel als de normale wielertoerist. Voor je het weet zit je in de Ronde. Een maand zonder sex, maar langs de weg staan van die krijsende schoonheden in bikini die als extra aanmoediging de laatste seconde hun topje opheffen. De concurrenten kraken, de bergen kraken, maar jij kraakt niet. Je wint de Tour. Tot een controle aantoont dat je testosterongehalte te hoog was. Dacht men soms dat Slome Pier dit jaar ging winnen ?
Heeft men bij Lupo al metingen gedaan ?
Ach, gun die jongen toch de gele trui. Trek lessen uit het verleden. Ooit heeft men iemand de lessen schilderkunst en architectuur ook misgund…Heeft men daar al spijt van gehad…
Pestosteron (voor Brenda)
Vaak loop ik langs bij de Krinkel
Voor enkele centen koop je je blij
Je voelt je terug kind in die winkel
De smile aan de kassa is gratis erbij
Zij komt uit het land van Piet Paaltjens
Het land van textielloze stranden
Met mosseltjes en garnaaltjes
Waar velen hun billen verbranden
Ik hou veel van vrijheid en water
De gaai op de Scheveningse pier
Van Heineken krijg je geen kater
Zoals van de Paters van hier
Mijn jongeheer ging keer op keer
Steeds heen en weer door ‘t Veerse Meer…
En in Zandvoort kwam een meisje uit het paviljoen
Om naakt voor mijn ogen een radslag te doen…
Men kraakt zich de rug voor een maatje
Hun kruiden zijn alomgekend
En alle meisjes hebben een gaatje
In Vlaanderen niet evident…
Wat ik kocht had een connotatie
In het sexuele zijn
Een statie is meer dan een statie
Een trein soms meer dan een trein
Ik vond dat zo slim en zo clever
Dat zij die klok hoorde slaan
Ik dacht da’s een vrouw die forever
Bij mij op het lijstje zal staan
Haar hoofd steekt ze weg in een doek
Zou zij een stel hoorntjes dragen ?
Een duiveltje bij ons op bezoek
Ik heb het haar niet durven vragen
Ik kan moeilijk nuchter blijven
Als ik denk aan ‘t vorige vers
Met een duiveltje pret bedrijven
Da’s meer dan genot, da’s pervers!
Vroeger vond ik haar zo’n droeve duts
Maar dit jaar gaat het beter
Bijlange niet zo’n stroeve muts
Maar enkele graadjes heter !
‘t Zal allemaal wel verbeelding zijn
Van mannelijke klieren
Die steeds klaar met hun venijn
Door lijf en leden gieren
Pestosteron is een obsessie
Het geurt niet naar de zee
‘t Is gewriemel, ‘t is agressie
‘t Is vergif, leef daar maar mee…
‘k Wil een oeh en ‘k wil een aah
‘k Wil helemaal niet met je praten
En je de illusie laten
Dat we vriend zijn en vriendin
Al duwt een ander hem erin
‘k Wil ‘t gewoon recht-aan, recht-toe
Schrap de Nee uit je Van Dale
Vergeet me niet in natura te betalen
Als ik nog eens een rotklus voor je doe
Een etentje stilt mijn honger niet
Noch de gevoelens die ik voor je onderga
‘k wil een oeh en ‘k wil een aah
‘k wil een jaah, snap je dat niet ?
Meisjes worden soms verkracht
Maar ook jongens wreed ontkracht
(zonder spoor van dna)
(zonder pro justitia)
Niet de onmacht van de penetratie
Die vrouwen ten onrechte ondergaan
Maar de onmacht van de negligatie
Doet mannen door het rooie gaan
Geen dialoog, trek je terug tot in je trukkendoos.
Verf en smeer aan rimpels en aan cellulitis
Wat ben je jong nog voor een poos
Tot dat er niet meer aan te doen is
Lupo,
Dit blog van Jos is voor mij favoriete lektuur en het is een ode aan de humor. Wilt ge eventuele persoonlijke ongenoegens ten aanzien van een ons onbekende dame op een andere manier spuien aub? Voor de rest: geef maar gas!
“We krijgen hier toch ook onder meer voor een habbekrats amusement….”
Groeten.
Paul
vroeger was het simpel,je ging dood en je werd begraven,de hele rijken in een familiegraf dat eeuwig van de familie bleef,de gewone mens huurde voor 10 of 20 jaar,of tot het kerkhof verdween,zij die niet christelijk stierven moesten opzij,in ongewijde grond,tenzij je een heel menselijke pastoor had,en dan kwam het toch nog in orde,iedereen ging met allerzielen pesjoenkelen,zoals dat vroeger werd genoemd,deftig gezegd “een volle aflaat verdienen”daar moesten wij altijd heel hard om lachen,wij noemden buikloop ook een volle aflaat,op het kerkhof werd met argusogen naar de andere graven gekeken,hoeveel planten staan er op,hoeveel bloemen in een pot,wie is er niet geweest,en van wie is die naamloze pot,t’zal toch niet van die onozelaar zijn zeker,je ging niet naar het kerkhof voor je dierbare overledene,neen je ging vor de eer van de familie,ik beken,ik heb niks met kerkhoven,ik ben jaren naar het graf van een veel te vroeg overleden nichtje gegaan,omdat mijn oom en tante te oud waren om vanuit het verre bree helemal naar antwerpen te komen,ze stuurden jaarlijks een bedragje en een kaartje om aan de pot te hangen,aan kennissen vroegen ze dan blijkbaar om te gaan kijken of de pot er wel stond,sinds oom en tante overleden zijn ga ik niet meer,het moet niet meer,als je je nu laat verassen,mag de asse meegenomen worden,ik vind dat prachtig,voor mij geen jaarlijkse verplichting om naar een graf e gaan,neen ze verstrooien mij maar onder mijn rozenboompje in de tuin,en wat als het huis verkocht wordt,nu ja dan denken ze maar aan me als ze een witte roos zien,kopen hoeft niet,ik ben niet zo erg gehecht aan bezit,dierbare herinneringen zijn zelden gekoppeld aan bezit,een liedje,een mooie zonsondergang,een cafe,een goed glas wijn,een merk bier,en plots is er,daar zou…..van genoten hebben,en weet je nog,geloof me daar kan geen kerkhof tegen op
als pietje de dood voor mijn neus staat zal ik zeggen’ga liever op een ander het leven is te schoon’. Dat zeg ik nu,ik weet het! Mij zorgen maken hoe of waar ik zal begraven worden…het is mij eender.
Kerkhoven schrikken mij niet af,integendeel,het is er rustig. Je kan er mijmeren over…wie ligt hier nu allemaal…hoe hebben ze hun leven geleefd?
veel gelachen of zich geërgerd meestal over onbenulligheden. Waren het kunstzinnige,geestigaards,zuurpruimen,schoon of lelijk,oud of jong,arm of rijk,je kan zo voort gaan. Niemand spreekt je tegen.
Het testosteron van Lupo speelt hem blijkbaar parten,een geluk voor hem zou ik zo zeggen. Op deze site kan hij het blijkbaar kwijt en hij kan goed dichten.
Niettegenstaande geef ik Paul gelijk;als iedereen dat begint te doen gaan we de pornotoer op en dat was toch niet de bedoeling. Laat het ons deftig houden.Nicole
Marieke en Chris. Ik lees met veel gevoel het verhaal van de nummer 1 fan. Zowel haar trouw aan het programma, als de trouw aan haar man. Ze volgde hem overal ter wereld en ze volgde hem na de dood. Jos doet me mijmeren en hunkeren naar al die mooie dingen die het leven ons kan bieden.
Marieke en Chris. Samen in de Noordzee. Samenhorigheid.
Eén keer per jaar bezoek ik samen met mijn mama het graf van mijn opa. Soms al eens een jaartje overgeslaan als ik iets “beters” te doen heb. Mijn opa overleed toen ik twaalf was. Lang geleden dus, en zolang ik niet met iets geconfronteerd word dat me intens aan hem doet herinneren, vergeet ik hem, tot mijn groot spijt. Iedere dag brengt wel iets nieuws, te weinig tijd om aan het oude te denken.
De dag op de tram:
Tram 1, altijd tram 1. Het observeren van de mensen op de tram is een interessante bezigheid. Zoveel verscheiden mensen, die soms even oppervlakkig contact zoeken, al was het maar een blik. Toen die dag stond ik oog in oog met een man, een oudere man. Ik wist niet vanwaar hij kwam, of waar hij naartoe ging. “Opa!”, dacht ik. Hij droeg twee zakjes van de supermarkt Spar. Een starre blik naar buiten gericht. We stapten beiden af aan het station, nog even dezelfde weg, en ik vroeg of ik hem plezier kon doen om even zijn zakjes te dragen. Hij aanvaarde. We hebben niet veel gezegd, één enkele straat samen gelopen. Maar voor heel even, was hij mijn opa, twee druppels water mijn opa. Ik keek hem in de ogen en hij keek naar mij.
Zulke confrontaties komen weinig voor, dus is er per jaar maar die ene dag aan opa’s graf, dat ik intens aan hem terugdenk.
Ik loop ook graag even op het kerkhof, Nicole, en liefst zie ik graven met foto’s op. Vergeelde, grijze foto’s, man en vrouw naast elkaar, waar ik even de blik mee kan kruisen. Een beeldhouwwerk, hoe lelijk ook, als symbool van gevoel en gemis. Of vele bloemen…
Voor mij “veel bloemen en kransen gewenst alstublieft”.
Anouk.
P.s: Lupo? Al eens gedacht aan je eigen weblog? Dat zou misschien voor sommige teksten iets passender zijn. Wij komen je daar dan ook bezoeken!
Aan Anouk.Voor mij ook VEEL bloemen en kransen!!!
Om het even dewelke,boterbloemen,margrieten,zinnias maar vooral lelies en gladiolen van alle kleuren. Ik zie het al,het moet prachtig zijn en de pastoor of zijn meid gaan moeten kuisen achteraf. Ik zal lachen in het hiernamaals,gieren!
Het moet dan natuurlijk zomer zijn…bedenk ik…
’s winters mogen het gerust kerstbomen met bollen zijn en veel goud. Paarse en witte winterheide en mijn kist vol klimop! ‘waar ligt ze nu?’
Willen ze nu eindelijk eens stoppen met ‘geen bloemen noch kransen,stort op een goed doel’ Ik word daar ziek van!
Als ik iemand graag gezien heb wil ik hem of haar nog voor één maal bloemen geven,VEEL BLOEMEN!!!Nicole
VEEL BLOEMEN,DAT IS PRACHTIG.
MAAR HET MOET WEL GEMEEND ZIJN.
NIET ZOALS HET MEESTAL IS,EEN GROTE SCHIJNVERTONING.
IK GEEF LIEVER IN HET LEVEN VEEL BLOEMEN AAN WIE HET VERDIEND.
MIJN GROETEN
ROGER
Aan Roger,
Ik vermoed dat op de begrafenis van mijn nederig persoon, enkel de goede getrouwen van mijn levensweg zullen aanwezig zijn.
En als mensen de moeite nemen om een madeliefje te plukken, de grootste rozen te kopen, te brengen of te laten afleveren, het niet enkel voor de schijn is. Dus al is het die dag een pissebloem van een mindere vriend, ik neem ze dankbaar aan.
Roger!
Bloemen schenken in het leven
is de grootste wijsheid hier geschreven!
Veel liefs
Anouk