In het legermuseum was de tweede wereldoorlog tijdelijk afgesloten voor bezichtiging. Kan het echt niet? vroeg ik aan een militair die er duidelijk sterk onder leed dat hij op zijn leeftijd al in het museum terechtgekomen was.
Als de hoofdconservator u de toelating geeft dan kunt u erin, zei hij, en als hij ze niet geeft dan kunt u er niét in. Hier heersten duidelijke richtlijnen. Na een eindeloos aantal trappen bleek de hoofdconservator een adjunct te hebben die gevolmachtigd was om over dit soort dingen te beslissen. Maar de hiërarchie ligt ginder een onvoorstelbaar aantal trappen uit elkaar.
Toen ik het ondanks de hitte toch eindelijk haalde, zei de adjunct van de adjunct dat de eigenlijke adjunct momenteel bij de hoofdconservator zat en dat ik dus langs de hele hiërarchie terug naar boven dienden te lopen. Op dat moment was alle twijfel overbodig, we waren in het legermuseum.
Ik heb jarenlang tegenover een kolonel gewoond zodat ik mij moeiteloos op het gewenste niveau kan plaatsen en vijf minuten later stond ik bij de glazen kast die volledig met Duitse Feldpolizei was gevuld. In een kast aan de overkant zag je de tegenliggers van het Britse Achtste Bevrijdingsleger. Helemaal klaar om opnieuw kauwgom beginnen uit te delen.
De Feldpolizisten droegen inderdaad de grijsgroene broeken en het vest van toén en de korte zwarte laarzen. Enkel de blik klopte niet. Van geen kanten klopte die. Ze keken helemaal anders dan toen ze hier écht waren. In een hoek stond zelfs een SS-man die naar ons glimlachte. De diepste tragiek van in onze jeugd was hier ineens na al die jaren operette geworden. Het was ontstellend.
Een eind verderop werd er opnieuw propaganda gevoerd om bij de Landdienst in Polen de oogst te gaan binnenhalen. Voor Führer Volk en Vaderland. De Führer heeft uiteindelijk voor het museum gewerkt en voor Volk en Vaderland ga je vandaag de dag nog hooguit om de zoveel jaren in een kieshokje staan en daarna ga je weer doodgewoon terug naar huis. Televisie kijken. Een oorlogsfilm als het kan.
Bij het naar buiten gaan stond een onduidelijke man te mediteren bij het veldbed van Leopold de Eerste. Met drie vingers testte hij de veerkracht ervan. Wat dacht zo een man in die ogenblikken ? Misschien helemaal niets. In deze hitte was dit het meest voor de hand liggende.Trouwens, wat kun je denken over een matras van Leopold de Eerste ? Buiten onder de triomfbogen liep ik tegen een bataljon paracommando’s aan , helemaal gecamoufleerd.
Je zag ze naar een oorlog hunkeren. Ik hoop dat de volgende generatie hen in de glazen kasten ziet staan. Zonder tegenliggers.
Jos, ik heb je hulp nodig in het kader van een steunactie tegen diabetes. Ik wil dit niet allemaal hier zetten, uit deontologie, maar wil je mij even privé kontakteren via mail? Hartelijk dank,
Nicole
TELKENS ALS IK IN EEN OORLOGSMUSEUM KOM,VOEL IK ECHTE SCHAAMTE,OVER WAT DE MENS DE MENSHEID AANDEED EN NOG STEEDS AANDOET.
MIJN GROETEN
ROGER
Ik vind het moedig van Jos Ghysen dat hij ondanks het verlies van zijn kleinzoontje toch blijft verder schrijven. Misschien is die weblog een steun in donkere dagen. Vele mensen reageerden en leefden met hem mee.
Het zal ongetwijfeld deugd gedaan hebben maar deelnemen in in zo’n verdriet kan ik niet,ik weet niet hoe ik dat moet doen…
Roel met zijn tijgerpoesje,ze keken alletwee zo slim in de lens,zal nooit vergeten worden.Nicole D.
Fietsen
—-
Zelden zo’n rare tour geweten als de deze. Wie ze vandaag in een ravijn terugvinden, uitgemergeld, leeggescheten, zonder water,
bloed of suiker, zowat alles gebroken, die zetten ze morgen terug op zijn fiets en die gaat nog voor het geel. Ze moeten zelfs tot geen 10 meer tellen. Wie z’, n pedalen rondkrijgt is fit.
De tijd dat de renners fanatiek met het gewicht van hun fiets bezig waren schijnt afgesloten. Al is er nog wel eentje bij die als de mechanicien het niet ziet al zijn bouten nog eens vlug in de lengte doorboort om enkele grammen te sparen. Ik zou me met zo’n gatenkaas me niet van de Galibier durven smijten, da’s zeker..
Eddy Merckx was daar ook fanatisch in. o.a.
naar anleiding van zijn werelduurrecordpoging. Bij gebrek aan hoogtestage “zoveel geld” trainde Eddy in zijn keuken met een plastiek zak over zijn hoofd, trainde zijn machien even maniakaal als dat van Phil ysendraet smeerde het minstens evenveel, en boorde gangetjes door de hendel van het remmachinisme om weer enkele grammetjes te winnen. Waarom niet het het hele remsysteem gedemonteerd ? Op een velodroom heb je tocj geen rem nodig maar een extra versnelling !.HELAAS. Hij nam
het record maar gerakte niet door de muur van 50 km., weer een ijzeren wet van de wielrennerij. Want alsMerckx het niet kan, zou niemand anders het gauw doen. Kwetsend hoongelach toen met dat doel een 8 jaar later Francesco Moser de baan opkwam. Ongeloof alom.Hij had en vol achterwiel dat gromde als een boerenkar en op z’n eentje al veel meer woog dan het vederfietsje van Eddy. EN HIJ REED HET RECORD NAAR HUIS !!!
Ongeloog alom. Weg 50 km ! Zat daar in dat erorm achterwiel geen mortje of zo ? Moet Merckx geen klacht indienen of zo ?. Moser had nog het meest last om het principe van het vliegwiel it te legen. Het duurt wel wat om dat op gang te krijgen, maar eens aan de praar stuurt het je in een zetel naar het record
Het volle achterwiel dook ook op in tijdriten in ded Ronde van Frankrijk, mar allen als het windstil was, want zo’n ongewenste zijsnok kon ravijnsgewijs hachelijke gevolgen hebben. Enfin, het hek was van de dam. Lederen riempjes als hoofdbedekkers waren “out”. Volledig “in” de supersonische startrekpotten, volledig zonder een groegje of een gaatje. Zodat nog menig wielrenner van toen met gemicrogolfde hersentjes van het ene peleton nar het andere rijdt. Als hij daar al geraakt. Ja Van Den Brande, ik kan er ook niets an doen zenne…
Er was nog iets met het wereldrecord. Verboden was ook het vehikel dat twee belhamels uit een oude wasmazchine construerden en waarmee ze het werelduurrecord
ach lupo,mannen en oorlog,het is iets raars,ik heb het nooit meegemaakt,kleine oorlog daarentegen wel,ruzie werd bij ons thuis kleine oorlog genoemd,het begon steevast met hou uw voeten bij,of lach met uw eigen,die opmerkingen werden altijd gemaakt door de jongens,wij meisjes treiderden maar bleven voorlopig buiten schot,jij weet best hoe puberbroers reageren,ineens ontploft er iets,en ja dan is het kleine oorlog,na verloop van tijd werden wij meisjes slimmer ,we herkenden de signalen,en we konden ons op tijd in veiligheid brengen,ik bedoel,bij ons vader of moeder,de ontplofte broer kreeg een sigaar van hier tot ginderachter,en wij proefden de zoete overwinning,je moest dan nog wel een paar uur op je tellen letten,want af en toe kwam er nog een achterhoede gevecht,later eens zelf kinders en kiekes in huis,ik heb er drie,zaten we vaak met ons handen in het haar,het was altijd twee tegen een of omgedraaid,uren hebben we gepraat met de oudste,zo van wil je echt dat je zus baas is over jou?zij beslist wanneer jij naar je voeten krijgt,als ze je uitdaagt,draai je dan om,ga er niet op in,verbaal zijn meisjes nu eenmaal sterker,zeker je zus,(ze lijkt nogal om mij)geloof me,het heeft niks uitgehaald,dus jongens leren niks,punt uit,de grote echte oorlog,dat is een heel ander verhaal,het gewone voetvolk was kanonnenvlees,het ging om idealen die meestal niet de idealen van de soldaten waren,de meesten waren dan nog wel in bevolen dienst,nu is dat anders,veel voetvolk komt er niet meer aan te pas,raketten die kilometers uit de buurt staan opgesteld,en weer gaat het om heel andere zaken,de gewone mens is weeral het grootste slachtoffer,vroeger dacht ik dat de vrouwen het konden oplossen,niks van aan besef ik nu,ik zag deze week in de krant die meisjes uit israel die hun naam schreven op die raketten,weerzinwekkend,wetend dat met die raket meisjes zoals zij gedood worden, en toch kunnen wij een beetje het verschil maken,wij o moeten onze kinderen geweldloos weerbaar maken,zodat een nieuwe generatie problemen leert uitpraten,leren dat hun vrijheid eindigt waar die van een ander begint,het lost niet alles op,dat weet ik ook wel,in libanon gaat het al lang niet meer om die twee ontvoerde soldaten,dat merken we als we gaan tanken,in irak ging het ook niet om die atoomwapens,die nooit zijn gevonden,olie is het toverwoord en ik ben de grootste,dus ben ik de baas,hoe de mensen in dat grootste land leven,dat heeft geen belang,ik heb ooit ergens gelezen,dat met het geld van een dag geen oorlog het hongerprobleem in de wereld opgelost kan worden,oei ik bedenk juist dat het 21 juli is,uit de toespraak van de koning onthoud ik dat we allemaal meertalig moeten worden,ik dacht nog even dat geert hoste een stukje van ziin tekst verloren is,en dat een of andere snoodaard dat op het paleis heeft bezorgd,paola zal wel gezegd hebben “berreke ik heb nog een stukske gevonden,doe dat er maar bij,dan is uw toespraak een beetje langer,sinds ze spa drinkt gaat dat nederlands alsmaar vlotter,denkt ze,alleen de regenbui mis ik,t’zou deugd doen voor mijn tuin
Hierbij wil ik Jos Ghysen en familie heel veel sterkte wensen in deze moeilijke periode. het is verschrikkelijk wat jullie overkomen is. Zelf heb ik een zoontje van 15 maanden en toen ik het nieuws hoorde, was ik het huilen nabij. Geen woorden die dit leed zachter kunnen maken. Zoiets zou niet mogen gebeuren.
Heel veel moed!
groeten
Isabelle
Ik voel mij geroepen te reageren!
Als klein meisje was mijn grote idool ‘Bahamontes Frederico’. Mijn grote neef was pro Anquetil ik niet;zijn mond was te groot,te pezig en ik verstond hem niet!
Bahamontes daarentegen was mooier en kon klimmen als geen ander. Een paar jaar geleden heeft een oudrenner mij met minachting verklapt dat hij wel kon klimmen maar niet dalen!!!!Zou dat waar zijn?
Voor mij blijft hij mijn eerste liefde. Hij at een ijsje bovenop de berg of deed een plasje en trok zich van al de andere geen moer aan.
Nu heb ik het voor Vadimier Karpets,een rus.
Ik volg hem al drie jaar van aan de staart maar hij komt,hij komt,iedereen mag het weten!!!
Het is een man van weinig woorden maar zijn ogen schieten vuur,nooit zo’n duivelse blik gezien.
Nu we het toch over schieten hebben…
Alle jongentjes schieten. Ze kunnen pas lopen of ze schieten met een houten lepel of de paraplu. Mijn kleinzoontje krijgt van mij alles! Een zwaard,geweer,pistool,pijl en boog,waterpistool,ben ik nog iets vergeten?
Misschien is hij het dan beu later,wie weet?
Wat ik veel erger vind is het stille verbaal geweld van meisjes,vrouwen,lees roddels op koffieklets. Daar is geen kruid tegen gewassen. Een onzichtbare vijand die moeilijk uit te roeien is.
Het is van horen zeggen maar een respectabel man ,vlak na de oorlog ,zat in zijn zetel. Hij had veel heldendaden verricht en was terug bij vrouw en kind.
Weet je wat hij zei? ‘het was toch een schone tijd…’
Ik kan het geloven. Schieten op om het even wie,bloedende lijken door loopgraven sleuren,in het donker wachten op de vijand,honger lijden en kou,niet weten of je de dag van morgen haalt of wie het zal winnen. Ik kan het geloven……..
Mijn vingers plakken aan de toetsen en Lupo heeft hetzelfde probleem want hij schrijft veel fouten wat we niet van hem gewend zijn.
Ps. Vlinders dat heb,honderden!Nicole
Ik heb de redevoering van onze koning eventjes gezien. Ik zie hem liever pinten drinken dan ernstig praten over de wetenschap,het was toch iets van die aard?
Ik lees het morgen wel in de krant!
Ongelooflijk toch hoe ze er in lukken Paola steeds in de lens te krijgen met haar meest domme uitdrukking. Zo van…’wat zeggen ze nu weeral?’Nicole
MAKE LOVE NOT WAR:
Mijn eindoordeel:
De mannen zijn wezens die graag winnen. Vrouwen zijn wezens die mannen graag zien winnen, ongeacht of ze zelf ook graag winnen. Naar men zegt, kiest een vrouw een man wegens zijn capaciteiten die haar leven een meerwaarde bieden. Winnen behoort daar uiteraard bij.
Tijdens de oertijd ging de man op jacht, de vrouw verzorgde de man. Hoezeer de mensen de dag van vandaag op zichzelf leven, toch blijft dat oergevoel aanwezig, ook al sluipt het je leven maar éénmaal per jaar binnen. Oorlog is daar één van. Op wat moeten de mannen nog jagen. Een eend… Een fazant… Waarin kunnen ze nog winnen? De vrouw wint tegenwoordig evenveel…
Besluit van het verhaal, ik ben niet voor de oorlog, maar misschien wel voor het vechten in het leven, om er iedere dag iets beters van te maken, en daarbij heb ik graag een man naast mij, die niet alleen zachtaardig is, maar die ook wil winnen!
Dan ben ik trots!
Liefs
Goed gezegd Anouk,je slaat de nagel op de kop! Eens kijken wat de mannen daarvan vinden.Nicole
OPGELET LIEVE VROUWTJES.
ZONDER DAT MEN ER IETS KAN AAN DOEN,ZIJN ER IN HET LEVEN STEEDS MEER VERLIEZERS DAN WINNAARS.
DUS LIEVE VROUWTJES,GEEN GENOEG WINNAARS VOOR DE VROUWTJES.
N.B. OOK VERLIEZERS KUNNEN HEEL LIEF ZIJN VOOR VROUWTJES
MIJN GROETEN
ROGER
Roger, nu in mijn eigen naam, je hebt gelijk. Vrouwen bezetten slechts 5% van de mannelijke gevangenispopulatie, doch zijn even crimineel dan niet criminerel dan mannen. Proficiat vrouwen.
Ik ben geen softie, geen verliezer. Heb genoeg power in huis om omeletten te maken.
Maar Roger heeft zoveel gelijk….
Wil je dat ik doorga met schrijven, of wil je dat ik stop ? Ben je en vrouw? Zeg dan maar dat ik stop…Want jullie zijn fout.
Make love not war, daar ging het over/
Oorlog en jacht zijn totaal verschillende dingen. Oorlog voert men om macht te veroveren en hij wordt gepland door zieke geesten. Romantiek hoort er niet bij.
De gevolgen ervan zijn zo verschrikkelijk dat men ze niet kan beschrijven, vele onschuldigen worden over de kling gejaagd. In het Prado hangt de verwittiging aan de muur,: “De triomf van de dood” een schilderij door P. Bruegel de Oude. We waren gewaarschuwd!
Vechten of doorzetten, wat bedoel je eigenlijk dames? ….
HALLO VROUWTJES
WAAROM GEEN REAKTIE.
ZIJN JULLIE IN VAKANTIE OF HEBBEN JULLIE EEN ZONNESLAG,OF ZIJN JULLIE NU REEDS K.O. DOOR DE REAKTIE VAN DE mannen
MIJN GROETEN
ROGER
Aan de mannen!
Wij bedoelen doorzetters… Mannen die zichzelf geen verliezers voelen, die ernaar streven van iedere dag een betere dag te maken.
Begrijp me niet verkeerd, zachtaardige mannen, hoe liever jullie kunnen zijn hoe beter! Maar toch wil ik trots kunnen zijn op jullie. En zo moeilijk kan dat niet zijn, aangezien ik reeds in extase kan verkeren van de schoonheid van een waaiend blad.
En over die trots gaat het..
Oorlog is niets anders dan een machtstrijd in gang gezet door een aantal arrogante mensen. Diegenen die volgen en vechten zijn mannen op zoek naar trots, die willen winnen, die denken dat zij een verschil kunnen maken met hun leven of dood in die grote massa. Doch in een oorlog wordt nooit gewonnen, enkel verloren. Dus “no war”!
Maak jezelf en je omgeving trots door te vechten op andere vlakken.
Of vrouwen crimineler zijn dan mannen doet hier niet ter zake. De oorlog was in de geschiedenis een mannenzaak, en hoe ver de emancipatie ook gevorderd is, ik zie nog steeds niet veel vrouwen op het veld. Oorlog heeft ook niet veel te zien met de criminaliteit. Of mannen crimineler zijn dan vrouwen is dan ook een andere discussie.
Maar Roger, de verliezers zal ik altijd steunen in het opnieuw herwinnen. En volgens mij bestaan er geen verliezers. Eén uitzondering misschien, ziekte is de grootste en enige vijand, die niemand ontziet.
Mijn zoontje van 4 bekijkt iedere foto van Tom Boonen in de krant. Waar haalt hij het? We kijken nooit naar de koers en we kennen niets van de wielrennenrs. Dat is het winnaarsinstinct. Hij wil fietsen, hij wil voetballen, hij wil leren. Laat het leven één grote reis zijn, waarbij we nooit laten kennis te vergaren en nieuwe stappen te zetten. Ook dat is winnen. Oneindigheid…
Al vecht de man enkel en alleen maar om iedere dag de liefde van zijn vrouwtje te winnen..
Anouk
ANTWOORD OP REAKTIE ANOUK.
JE KAN MIJN DOCHTER ZIJN,TOCH MOET IK JE GELIJK GEVEN.
BEN IK TERUG EEN VERLIEZER ????
NEE
TOCH?????????
MIJN GROETEN
ROGER
Geachte Meneer Ghysen (of Jos?)
Vandaag hoorde ik sinds lange tijd uw verhaal “Onder de wapens”. Nog steeds even leuk!
Het heeft mij nogal wat moeite gekost om u te vinden.
Kunt u mij een opname of de tekst bezorgen van dit leuke verhaal.
Metvriendelijke groeten,
W.P.Haxe
Moordrecht
Nederland
Geachte lezer ik ben altijden op zoek naar het geluids fragment van ónder de wapens. Nergens meer tekrijgen. Kunt u mij hier aan helpen.