Roel
jongen,
je opa is een ouwe klungelaar. Vorige
week stuurde ik je een brief met een foto van jou erbij . En
daar voegde ik nog een videoclipje aan
toe. Een doosje dat voor jou muziek moest spelen maar dat dééd het niet. Het vertikte het. Het was dat heerlijke melodietje
van It’s a small small world van Walt Disney. Maar jouw opa prutst zomaar wat aan met al die moderne
uitvindingen en nu spéélt dat doosje niet eens. Daar schiet jij dus niks mee
op.
Toen ik kind was hadden wij in de familie een tante en wanneer die op bezoek kwam zei die
altijd: Als ik nog eens kom dan breng ik iets mee ! Dat zei ze iedere keer opnieuw zodat wij dat
nu op tachtig jaar nog altijd onder elkaar zeggen : als ik nog eens kom, dan
breng ik iets mee… En nu doet opa met jou net hetzelfde. Een dooie mus noemen
ze dat.
Gelukkig is
er gisteren een veel slimmere mens dan opa hier geweest .Die bekeek dat en die
zei : Ja maar zo gaat dat niet hé, dat zijn 75 MB, ge moet dat eerst
comprimeren.
Begrijp jij
dat Roel ? Neen, ik ook niet maar ik heb toch maar gezegd: Ha ja natuurlijk.
Dat ik dààr niet aan gedacht heb! Ik begrijp het nu nog niet maar anders was ik mijn prestige kwijt geweest. Maar goed, nu speelt het ding eindelijk. Ieder
keer als je mama of je papa op dat prentje drukken speelt het muziekje voor
jou..
Jonge jonge
ik ben hier anders met die weblog iets begonnen ! Maar ik ben er toch heel blij mee. Er is al
een man komen opdagen met wie ik ooit, dertig jaar geleden , op een zonnige
middag op Broadway in New York rondwandelde . Ik kende die man niet maar we
hadden in hetzelfde vliegtuig gezeten en vlak voor de balie van het hotel in zakte de man in elkaar. Een hersenbloeding die hem daar in Amerika een fortuin heeft gekost maar hij
overleefde het. Dertig jaar hoorde ik niets meer van hem en ineens daagt hij hier op uit het heelal. Dat
is toch prachtig.
De dag
nadien is er ene Henri die In de eerste helft van de vorige eeuw als student naast
opa op de schoolbank heeft gezeten. Zestig jaar weg en ineens is hij daar terug. Ik hoop maar dat
hij hier niet teveel over die studententijd vertelt want dat is ook alweer niet
goed voor het prestige van opa.
Roel
jongen, tegen de tijd dat jij groot bent denk ik dat je op een knopje moet
drukken en je staat in Madrid. Of waar je ook maar naar naartoe wil. Of je latere vrouw drukt op weer een ander knopje
en jullie hebben een baby die vooraf op internet gecomprimeerd is geweest. Roel
jongen, als dat mocht zijn, dan ga je toch veel mooie dingen missen. Zoals ik nu heel veel mis van de oersimpele
dingen van vroeger. Een paard met een groentenkar zien voorbijkomen. Of de
melkboer die ‘s morgens aanbelt .Met een
enorme tinnen kruik in de hand en die vraagt: Hoeveel moet het zijn vandaag,
een halve liter of een hele liter ? En
het winkeltje van Sie en Gerra waar je voor een kwartje vijf Lutti-karamellen
kon kopen.
Roel jongen, het is een hele afstand van de melkboer tot bij de
videoclip die door het heelal naar jou toe vliegt. Opa wordt daar soms een
beetje moe van maar dan gaat hij zitten en hij zet ook een muziekje aan. Er
gaan er tegenwoordig tienduizend in één doosje. Vroeger twee op één plaat en
dan viel die nog kapot ook. Niet te geloven hé.
Je opa uit
de middeleeuwen.
Tja, ik begrijp dat onderhuidse ongenoegen wel over geknoei met de pc, waarvan er in deze blog en elders nu en dan eens een bubbeltje openbarst. Men is vlug gecharmeerd door de pluspunten van dat medium. Als het doosje tegenwringt, en je je zot klikt op die weerbarstige muis, slaat dat enthoesiasme vlug over naar ergernis. Gelukkig kennen de meesten van ons wel een persoonlijke computergoeroe, die met een voor jou geheime toetsencombinatie het binnenste van je bakje zichtbaar maakt en met groot misbaar aankondigt dat de helft van jouw bestanden besmet zijn met ik weet niet wat. Met andere toetsenabracadabra los je dat dan weer op. Eigenlijk komt het erop neer dat je zelf al een deskundige moet zijn om probleemloos dat ding te gebruiken. Een basiskennis volstaat niet. De dag komt dat alles in het 100 begint te lopen. Ik heb een naam voor zoiets : een gebruiksonvriendelijk ding. Misschien betert het ooit nog. Vergelijk het even met een wagen. 100 jaar geleden gaf men je bij aankoop van zo’n vehikel een heuse gereedschapskoffer mee. Je zou immers niet thuis geraakt zijn zonder onderweg het ene aan te vijzen, het andere te regelen en afgevallen onderdelen terug te monteren. Als je nu weet hoe je moet schakelen, de pedalen kunt bedienen en je je bij het tanken niet van pomp vergist, rij je wel 70.000 km zonder dat er beroep wordt gedaan op jouw kennis van de automecaniek. Misschien evolueren computers ook zo. Gedaan met sukkelen en de voortdurende angst dat je net als professor Gobelijn op dat ene verkeerde knopje drukt. Ik hoop dat Roel tenslotte toch de muziek krijgt die voor hem bedoeld was. ‘k Zou ook niet weten dat die 75 MB moest gecomprimeerd worden of zo. Laat de schaamte en het prestigeverlies maar over aan ontwerpers en verkopers die ons een “massaproduct” slijten, terwijl je veel meer dan een modale technische bagage moet hebben om dat product goed te kunnen gebruiken…
Ja Jos, je bent iets begonnen met die weblog. En typisch menselijk filter je daar de marginale gegevens uit die me absoluut niet waren opgevallen. Een ontmoeting 30 jaar geleden, een klasgenoot 60 jaar geleden… Dwangmatig doet het me denken aan een regent wiskunde uit het begin van mijn humaniora. Hij was zo saai dat men zelfs de moeite niet had genomen hem een bijnaam te geven. Nochtans, bij het begin van elk schooljaar fleurde hij op. Als hij de klas rondging met de briefjes waarop we onze persoonlijke gegevens hadden genoteerd.Aan de meesten van ons ging hij voorbij met nauwelijks meer dan een morrende groet. Stond er een voor hem bekende naam op het papiertje, dan waren de “oh”-tjes en de “ah”-tjes niet uit de lucht. “Ben jij Peeters, de zoon van de beroemde kinderarts ? Oh!” . “En jij Jansens, is je broer al klaar met zijn doctoraat ? Ah!”. De toon was gezet voor de rest van het jaar. Hij ijverde voor die enkelen en had misprijzen voor die anderen, die niet door afkomst, maar wegens hun talent geroepen waren. Aan hen gaf hij met zichtbare tegenzin de geheimen van de heilige wiskunde prijs. Zij waren de lastverkopers die zijn van vader op zoon goed geordende wereldje van privileges kwamen aantasten. Alleen al door ons aantal, dat de stiel voorgoed zou bederven…
Wraak hebben we genomen. In een onschuldige les over de driehoek. We hadden net vernomen dat zijn vrouw zwanger was. Laat hem dan net een gemeten voorzet geven door te spreken over “de punten tussen de benen”.
Alsof het afgesproken was kwam er plots een spervuur van vragen uit de normaal zo stille klas:
“Meneer,u bent wel zeer goed op de hoogte van de punten tussen de benen”.
“Meneer, hoeveel punten zijn er eigenlijk tussen de benen, en is dat bij iedere driehoek gelijk ?”
“Meneer, zijn al die punten tussen de benen equivalent, of verdienen sommige meer aandacht dan andere ?”
Het gelaat van de leraar ging van rood naar paars. Net of een demon op het punt stond uit zijn onreine geest te ontsnappen…
Voor de rest wens ik je nog veel pret met je weblog, Jos.
tja Jos, ik krijg er kippevel van…ik zit nog maar halverwege de tijd die jij al gegaan bent (ik hoop die ook te verdubbelen)maar die goeie ouwe tijd was bijlange nog zo slecht niet.
groetjes
och jos een mens moet niet alles kennen,en zeker niet kunnen,stel je voor jij kan alle problemen met d pc oplossen,denk jij dat je dan nog rustig een koffie kan gaan drinken,vergeet het ,altijd wel iemand die je aanspreektzo van jos jong ik heb wat voor,ik klik per ongeluk op een verkeerde toets en…en ik heb dat dringend nodig,ge moet niet langs komen zeg maar gewoon hoe ik dat vlug oplos,voor dat je kan nadenken op welke toets die pippo heeft gedrukt,zegt die al allez jos zo moeilijk is dat toch niet,als je dan begint uit teleggen wat hij moet doen,zie je die pippo zijn gezicht de uitdrukking krijgen van die koe,die in vorige eeuw de eerste trein zag rijden,en totaal van haar melk was,erger,je gaat bij je dierbaren op bezoek,en voor je jas aan de kapstok hangt hoor je al,opa dat stom ding doet het weer niet,en inplaats van gezellig met je kleinkinderen te dollen ,zit je uren vast in een ongezellig kamertje,met een tong van leder,van de dorst snakkend naar een kop straffe koffie,geef toe ,aangenaam is dat niet,neen jong,ik begrijp niet veel van de pc,en zelfs dat is al sterk overdreven,maar ik heb een buurjongetje,dat in kortrijk studeert,wat weet ik niet,hij heeft het al honderd keer gezegd,maar ik snap nog altijd niet wat hij bedoelt,in ieder geval,hij kan zien wie bij ons in de straat een onbeveiligd internet heeft,als ge dat kunt,dan kan je alle pc problemen oplossen,ik moet wel geduld hebben,hij komt niet alle weken naar huis,en den blok is bezig,om eerlijk te zijn,ik denk dat hij mij een beetje ontloopt,al begrijp ik niet zo goed waarom,of misschien wel,maar ik ben slimmer dan hij,ik ken niks van pc’s,ik moet alleen rafke op een onbewaakt moment verrassen,en hup alle problemen zijn opgelost(eventjes toch)
jaah Lupo…bij mij waren het de dochter van de veearts en de onderwijzer. Ze waren dan ook nog héél slim! Ze zaten op de eerste rij,naast mekaar,het dichtste bij het schoolbord. Hun vingertje ging steevast in de lucht! Ik daarentegen zat achteraan bij het venster en mijn vingertje werd nooit opgemerkt. Ik zag en hoorde de vogeltjes buiten en kon mijn gedachten de vrije loop laten gaan. Het was een héérlijke tijd! Of de dochter van de veearts etc. het nadien gemaakt hebben is mij een raadsel maar ik weet wel ‘een medaille heeft twee kanten’jezelf konstant moeten bewijzen is zelfs voor een kind van zeven niet vol te houden.Ik had alleen mooie krullen maar toen merkte niemand die op. Later ben ik mondiger geworden misschien of wellicht dankzij mijn onderwijzers. Ik heb er na al die jaren een goed gevoel bij.
Blijf maar mondig, Nicole, dat is ons enige wapen in deze rare wereld.
Beste Jos,
Ben amper 37, ken je alleen uit een ver en zeer jeugdig verleden van hééééééééééél vaag het Schurend Scharniertje, maar wat kijk ik telkens uit naar een nieuw stukje op deze blog ! Dankjewel, je laat ons telkens weer de dingen net dat tikkeltje ànders bekijken, relativerend ook. Wat een verademing. Ga zo door, je kan het nog steeds !
Mooi…
Had ik nog maar een grootvader die mij zoveel moois kon vertellen!!!
Hallo Jos !!
Wat mis ik de tijd dat je die mooie verhaaltjes vertelde op de radio !!
Ben blij dat ik ze nu kan lezen hier op internet !!
Je kan de mensen nog steeds doen lachen en een traantje wegpinken, gewoon door te zijn wie je bent !!
En ik moet voorgaande persoon gelijk geven: ik wou dat ik ook een opa had die me nog zo een mooie verhalen kom vertellen !!
Nu heb ik ook ee vraagje voor jou : mijn zoontje van elf heeft een eigen website ; zou je die es een bezoekje willen brengen en iets in zijn gastenboekje schrijven, hij zou daar heel blij mee zijn !!
Alvast bedankt hoor !!!
Ik kom hier nog dikwijls lezen, ik vind het echt reuzeleuk en mooi hier !!
Dag Jos,
Wat ben ik blij dat ik deze middag luisterde naar Buren bij Verschueren en zo vernam dat je weer schrijft! Wat mis ik die cursiefjes op de radio, wat mis ik jouw stem, die talloze programma’s die je ’s zaterdags maakte! Ik ben er mee groot geworden. Mijn vader zaliger- hij zat bij jou op school in’t college, en kon het niet laten ons, zijn kinderen, dat iedere keer weer te vertellen – luisterde steevast iedere zaterdagochend naar jouw programma. Het was ergens midden/eind jaren ‘60 en we moesten een geluid raden…. jonge ,jonge keer op keer deden we mee maar ook toen al was de telefoon steeds bezet of overbelast!! Nooit geraakten we binnen. Dikwijls hadden we ‘t toch mis voor maar een enkele keer wisten we ‘t wel. Met genoegen denk ik terug aan die ochtenden.
Mijn vader is jammer genoeg zeer jong gestorven,eind december’79, amper 55j oud. Altijd is hij trouw op zaterdag naar jouw programma blijven luisteren en die gewoonte nam ik met me mee toen ik trouwde.Tot je laatste uitzending ben ik blijven luisteren, het boeide me steeds weer. En soms kom je terug in mijn herinnering als ik bijv een liedje hoor dat jij vaak draaide.Dan komen de herinneringen boven aan het verhaal dat je vertelde over die kwade, maar mooie Griekse zangeres-ik zie haar nu voor me maar haar naam ontschiet me-of het lied van Gigi l’ amoroso dat jij zo bekend maakte, door dat spannende verhaal dat er de eerste keer aan vooraf ging. Ja Jos, je hebt ons heel wat mooie uren radio gegeven, en boeken en cursiefjes. En dank zij de platencollectie van mijn man heb ik nu nog een heel oude opname van enkele zittingen van de Koekerellen waarop je tonredenaar bent. Geweldig vinden wij dat. Ieder jaar rijden we met de auto in de paasvakantie naar Salou en ieder jaar reis jij trouw met ons mee. Intussen kennen we ze bijna uit ‘t hoofd ( het leger, de verkiezingen, het zeveste joar ) maar toch lachen we telkens weer op het “juiste” moment. Dank u Jos voor de vele fijne momenten en ik wens je nog vele jaren in goede gezondheid en met een goed memorie !!!!