DAG ROEL ,
Jonge jonge jonge,jij bent acht maanden oud. Opa tachtig jaar. Mij nog inhalen ga je nooit kunnen doen en dat vindt opa verschrikkelijk jammer.Die zeven neefjes en nichtjes van je,die zullen zich mij later nog kunnen herinneren. Weet je nog dat toen wij klein waren en met opa in zijn auto meereden en dat hij dan die liedjes zong waarop wij moesten rijmen… foei foei foei ! En dat wij met opa en oma samen naar …
Roel,
weet je wat ik mijzelf nog van mijn eigen grootvader herinner ? Dat is
vijf generaties terug. Daar hebben ze in het Nederlands zelfs een apart
woord voor moeten bedenken,dat is jouw overoudgrootvader. Niet te
geloven.
Toen
ik drie jaar was zat ik toevallig eens bij het ontbijt op zijn schoot
en ik at mee met hem uit zijn bord. Gebakken eitje met spek. Misschien
is dat maar één keer gebeurd maar ik zie het nog heel scherp voor
me.Bij de tweede herinnering lag hij in de koele voorkamer. De huizen
hadden toen allemaal een voorkamer waar je zelden kwam en waar het
altijd kil was. Er hing ook altijd iets geheimzinnigs. Daar lag hij,
heel stil, op een bed. Opgebaard, zegden ze. En zijn hand was
ijskoud.Omdat hij dood was, zegden ze. Die hand en dat eitje, dat is
alles wat ik nog van hem weet. Hij moet officier zijn geweest bij de
burgerwacht, de Garde Civique heette dat toen. Ik heb later nog met
zijn kepie met prachtige gitzwarte struisvogelveren bovenop, in de tuin
van mijn oma gespeeld.Hij bezat ook een enorm indrukwekkend zilveren
zwaard. Dat is er nog altijd. Mijn vader had ook een zwaard. Ik heb
zelfs lang gedacht dat alle vaders om een of andere reden thuis een
zwaard hadden. Later vertelde hij dat hij dat nog had van de oorlog van
14-18. Mijn broer en ik hebben daar jarenlang thuis mee tegen elkaar
gevochten. Dat kletterde prachtig en ik heb mijn oudere broer eens met
zwaard en al van de trap doen donderen. Toen was het helemaal oorlog.
Mijn vader is toen verschrikkelijk boos geworden. Dat was om aan de
IJzer tegen de Pruis te vechten,riep hij, maar niet hier op de trap, uw
broer had kunnen dood zijn. Mijn broer leeft nog en de Pruisen zijn
achteraf nog eens teruggekomen maar mijn vader heeft toen vier jaar
lang die zwaarden weggestoken. Een bajonet had hij ook nog en we hebben
hem nooit durven vragen of hij daarmee ooit aan de IJzer in 1917 of zo
. . . Enfin later gaat gij dat beter begrijpen. Of misschien niet.
Beter van niet.
Kijk
Roel, dat vind ik dus nu jammer hé, dat jij later zo weinig van mij
zult weten. En dat oma en ik nooit met jou naar Disneyland in Parijs
zullen kunnen gaan zoals vroeger met al de anderen.In een piratenschip
met jou terwijl ik je van de angst in mijn hand voel knijpen. En dat we
niet eens, één keer maar, samen in de bootjes door “after all, it’s a
small small world” zullen kunnen glijden. Daar ging de hele bende wel
drie vier keer na elkaar opnieuw de bootjes in. Opa stelt nu vast dat
after all 80 jaar ook maar a short short time betekent. Roel jongen,
het is zand tussen je vingers. Meer niet. Niet eens genoeg om je te
zien groot worden.
Later
lees je af en toe maar eens iets wat ik over die anderen allemaal
geschreven heb.Je vader die voor het eerst in zijn leven een speech
moest houden, in het vierde klasje al.Over het voortplantingsleven van
de hamster.Er hebben zich thuis nogal wat hamsters voortgeplant! Je kon
zijn kamer niet binnenkomen of je trapte op een wandelende tak.
Kameleons heeft hij gehad en dikkoppen en salamanders en
waterschildpadden. Je kon niet slapen zo knalden die beesten ’s nachts
tegen de ruiten van hun aquarium. Roel jongen ik zou je later nog
zoveel moeten kunnen vertellen. Maar. Maar. Opa heeft ook wiskunde
gestudeerd, hij weet dus dat het een tijd lang optellen is en dat bij
tachtig het aftellen begint.Maar kom, dit hier is dan toch een stukje
voor jou alleen.
Het
is waar ook, ik heb ooit uit Disneyland een muziekdoosje meegebracht
dat het melodietje speelt van a small small world. Ik stuur het je nu
al mee in deze brief dan kun je het al eens horen en ik zal eronder
opschrijven dat het voor jou is . Dag Roel.
Opa.
JOS .
