De wekelijkse reclamefolders vielen daarstraks weer in mijn brievenbus en tegen beter weten in begon ik ze toch weer te lezen zeker.Terwijl ik wéét dat ik andermaal geconfronteerd word met allerlei dingen die ik nog steeds niet bezit en die dus een leemte in mijn bestaan betekenen. Het beroerde is dat ik niet besef dat ik iets mis. Ik begrijp meestal niet eens wat het is.
In de eerste folder las ik tot mijn verbazing dat ik dringend behoefte had aan een strimmer met scopische steel die bovendien bruikbaar was bij het bestrijden van fungiciden in mijn trommelstenen. Kijk, dan sta ik met de mond vol tanden. Ik leidde mijn bekrompen leventje zonder te beseffen dat ik niet eens een strimmer bezat. Wie weet had ik misschien niet eens trommelstenen. Of misschien was dit ook helemaal niet voor mannen bedoeld. Ik riep naar mijn vrouw : “Wat zijn strimmers met scopische stelen die bovendien ook nog bruikbaar zijn bij het bestrijden van fungiciden op trommelstenen?”
Daar kwam ze voor uit de keuken. Wat zeg jij? vroeg ze. Na driemaal herhalen begreep ze het nog niet. Zo een folder is zelfs in staat om de dialoog tussen een echtpaar dat vijftig jaar getrouwd is verder onmogelijk te maken. Die foldermensen spreken een andere taal dan mijn vrouw en ik. En ik heb het met de televisie al zo moeilijk. Sedert ik topacteurs op de buis tegen elkaar hoor zeggen : Doededa nu of doededa nie ? En dat hun tegenspeelster dan ook nog antwoordt : Akket doe dan gaadde gij wa zien dagge vazeleve nog nie hèt gezien.? Ik probeerde het nog een keer : Hebben wij al een strimmer met een scopische steel in huis? Vanuit de keuken riep ze terug: Waarvoor hebben wij dat nodig ? Voor het verwijderen van fungiciden op trommelstenen. Ze antwoordde niet meer.
In een andere folder werd een multifunctionele roomdivider aangeboden. Ook nog tegen een gunstprijs. Het was dus nu het moment . Dit keer stond er een afbeelding bij. Het bleek een houten stapelrek te zijn waar je boeken of platen of alles wat je maar wilde op kwijt raakte. Mijn moeder en mijn vader spraken vroeger ook altijd van een rek en wij wisten dan onmiddellijk wat zij daarmee bedoelden : een rek. Had ik toen tegen mijn moeder gezegd : Ma, ik heb mijn schoenen in de multifunctionele divider gezet, dan was ze meteen met mij naar de dokter gegaan.Zij heeft voor mijn broer en voor mij en voor mijn twee zussen ook altijd instappantoffels gekocht. Nooit one size slippers voor de kids. Het mens kreeg het niet eens uitgesproken.
Wat drijft een houten-rekken-verkoper dan toch om zichzelf plots te gaan opblazen tot een verkoper van multifunctionele dividers ? Die man moet niet alleen door een taalkundige maar ook door een psychiater onderzocht worden. Fons en Jozefien en mijn vrouw en ik, wij willen doodgewoon een houten rek kopen. Meer niet. Wat moeten wij met een multifunctionele roomdivider beginnen ? Wij willen ook geen crownnest opbergboxen in huis hebben . En zeker geen flesdrive met hoogkoppeling en met balans lamineerfrees en vario powerlans met vuilfrees . De vuil Trees, die ken ik, die woonde toen wij kind waren in een steegje niet ver van bij ons thuis.
Mijn vrouw was klaar met de vaat. Je moet je dat allemaal niet zo aantrekken, zei ze, je moet meer relaxen. Kijk eens – ze reikte mij een van de folders aan – misschien is dit iets voor ons. Een bestway fastset zwembad voor het hele gezin, eenvoudig door iedereen in tien minuten in elkaar te knutselen. Toen ben ik bewusteloos gevallen. Twee minuten slechts maar dat was een zalige toestand.
JOS
