De wekelijkse reclamefolders vielen daarstraks weer in mijn brievenbus en tegen beter weten in begon ik ze toch weer te lezen zeker.Terwijl ik wéét dat ik andermaal geconfronteerd word met allerlei dingen die ik nog steeds niet bezit en die dus een leemte in mijn bestaan betekenen. Het beroerde is dat ik niet besef dat ik iets mis. Ik begrijp meestal niet eens wat het is.
In de eerste folder las ik tot mijn verbazing dat ik dringend behoefte had aan een strimmer met scopische steel die bovendien bruikbaar was bij het bestrijden van fungiciden in mijn trommelstenen. Kijk, dan sta ik met de mond vol tanden. Ik leidde mijn bekrompen leventje zonder te beseffen dat ik niet eens een strimmer bezat. Wie weet had ik misschien niet eens trommelstenen. Of misschien was dit ook helemaal niet voor mannen bedoeld. Ik riep naar mijn vrouw : “Wat zijn strimmers met scopische stelen die bovendien ook nog bruikbaar zijn bij het bestrijden van fungiciden op trommelstenen?”
Daar kwam ze voor uit de keuken. Wat zeg jij? vroeg ze. Na driemaal herhalen begreep ze het nog niet. Zo een folder is zelfs in staat om de dialoog tussen een echtpaar dat vijftig jaar getrouwd is verder onmogelijk te maken. Die foldermensen spreken een andere taal dan mijn vrouw en ik. En ik heb het met de televisie al zo moeilijk. Sedert ik topacteurs op de buis tegen elkaar hoor zeggen : Doededa nu of doededa nie ? En dat hun tegenspeelster dan ook nog antwoordt : Akket doe dan gaadde gij wa zien dagge vazeleve nog nie hèt gezien.? Ik probeerde het nog een keer : Hebben wij al een strimmer met een scopische steel in huis? Vanuit de keuken riep ze terug: Waarvoor hebben wij dat nodig ? Voor het verwijderen van fungiciden op trommelstenen. Ze antwoordde niet meer.
In een andere folder werd een multifunctionele roomdivider aangeboden. Ook nog tegen een gunstprijs. Het was dus nu het moment . Dit keer stond er een afbeelding bij. Het bleek een houten stapelrek te zijn waar je boeken of platen of alles wat je maar wilde op kwijt raakte. Mijn moeder en mijn vader spraken vroeger ook altijd van een rek en wij wisten dan onmiddellijk wat zij daarmee bedoelden : een rek. Had ik toen tegen mijn moeder gezegd : Ma, ik heb mijn schoenen in de multifunctionele divider gezet, dan was ze meteen met mij naar de dokter gegaan.Zij heeft voor mijn broer en voor mij en voor mijn twee zussen ook altijd instappantoffels gekocht. Nooit one size slippers voor de kids. Het mens kreeg het niet eens uitgesproken.
Wat drijft een houten-rekken-verkoper dan toch om zichzelf plots te gaan opblazen tot een verkoper van multifunctionele dividers ? Die man moet niet alleen door een taalkundige maar ook door een psychiater onderzocht worden. Fons en Jozefien en mijn vrouw en ik, wij willen doodgewoon een houten rek kopen. Meer niet. Wat moeten wij met een multifunctionele roomdivider beginnen ? Wij willen ook geen crownnest opbergboxen in huis hebben . En zeker geen flesdrive met hoogkoppeling en met balans lamineerfrees en vario powerlans met vuilfrees . De vuil Trees, die ken ik, die woonde toen wij kind waren in een steegje niet ver van bij ons thuis.
Mijn vrouw was klaar met de vaat. Je moet je dat allemaal niet zo aantrekken, zei ze, je moet meer relaxen. Kijk eens – ze reikte mij een van de folders aan – misschien is dit iets voor ons. Een bestway fastset zwembad voor het hele gezin, eenvoudig door iedereen in tien minuten in elkaar te knutselen. Toen ben ik bewusteloos gevallen. Twee minuten slechts maar dat was een zalige toestand.
JOS
Ik print je tekst uit voor mijn man (76) en zonder iets te zeggen leg ik je cursiefje op zijn krant die hij aan het lezen is !! Geen minuut nadien roept hij : “wat is dat een roomdivider ??”, waarop ik antwoord “je moet het lezen hé schatje, dan weet je er alles van”.
Nooit heb ik hem zo weten schaterlachen , want hij kijkt natuurlijk nooit in folders. Jos, Jos, je bent hier versleten als “se metteko, nu moet ik nog een plasje gaan doen ook” !! Het doet deugd als je iemand zo met tranende ogen ziet gieren van plezier. Bedankt Jos tot volgende keer.
Een afgedankte rietenhondenmand, omdat de hond niet meer terugkwam, heeft zijn plekje gekregen rechtsvoor het toilet waar nu de wekelijkse reclamefolders in verdwijnen. En op die momenten dat het toch even kan duren, worden de aanbiedingen grondig geïnspecteerd om mijn behoeften economisch rendabel te maken.
ja jos,wat is dat toch met onze taal,even erg,misschien nog erger is dat ik mijn eigen taal niet mer begrijp,ik bedoel,”gaaf” dat wil zeggen niet kapot,heel,en ‘vet”vet is dat randje rond een cotelet,of dat harde laagje op de verse kippensoep,tenminste dat dacht ik,nu ik geef zondag mijn kleindochter(5 jaar)een pakje diddlblaadjes,frouke antwoordt,”vet gaaf”oma,eerlijk jos er waren geen vetvlekken op,en het was niet stuk,die blaadjes kwamen van de winkel,de originele verpakking was er nog rond,ik zeg,meidje wat bedoel je,och oma het is koel,nu jos het was zondag helemaal niet koel,geef toe het was de eerste lentedag dit jaar,blijkt dat ze niet koel, maar cool bedoelt,nog zo’n woord is “muts” een muts zet je in de winter op je hoofd,je doet handschoenen aan,en je hebt een sjaal rond je nek,dacht ik,fout,fout,mijn tienerbuurmeisje noemt haar moeder “muts”het blijkt een soort scheldwoord te zijn,zoiets als achterlijke trien,als ik dat vroeger nog maar dierf denken,mocht ik zes maanden niet buiten,dat was nog erger dan te laat thuiskomen,mijn kinders vonden mij ook niet super modern ik moest ook niet mee gezellig gaan winkelen,maar ze hebben me nooit muts genoemd,tenminste toch niet wanneer ik het hoorde,buurvrouw lacht dan eens schaapachtig,schudt het hoofd en gaat over tot de orde van de dag,juist jos als een “muts”
Met een beetje creativiteit gebruik je dat rek echt als roomdivider. Leg dat ding gewoon plat op de grond. Zo krijg je allemaal bakjes die je de naam geeft van je gezinsgenoten. Bij opkomende echtelijke strubbelingen schreeuwt iemand “Ieder in zijn hok en zwijgen !” Je rent naar de roomdivider en stapt op jouw persoonlijk territorium, waar je stokkestijf en met pokerface van dat voorrecht geniet. Wie het eerst de slappe lach krijgt valt af, en moet uit zijn bak. Wie laatst overblijft is dus echt gegriefd en gekwetst, en mag baas zijn voor de rest van de dag. De roomdivider, redder van menig huwelijk…
Jos, weet je ook dat je meedoet aan dat soort van taalgebruik ? Onder jouw stukjes staat “permanente link/reacties/trackback”. Vooral die mysterieuze “trackback” heb ik al dikwijls met een scheef oog bekeken. Lijkt me een geheim wapen om ongewenste correspondenten van je blog te weren. Ik zie je daar al grijnzend aan dat hendeltje zitten in jouw machinekamertje met die verzameling zakuurwerken “Dju, daar issem weer !” En plop, mijn bijdrage wordt uit het heelal getrackbackt.
‘t Is raar met de taal tegenwoordig. Woorden komen en gaan. Veranderen van betekenis. Komen zomaar aanwaaien uit een ander taalgebied. Soms spontaan, soms door de commercie of de media gepromoot…
Een intriest geval is het woord “onnozel”, dat vroeger gewoon “onschuldig” betekende. Zo denken we dus nu over de onschuld…
Minder onnozel is “steaming”. Pas deze week geleerd. Indien mij vroeger iemand zich had aangekondigd als “steamer”, zou ik gezegd hebben dat er nog maar pas nieuwe lakens op mijn bed lagen. Nu weet ik beter. Een “steamer” is iemand die je iets afhandig wil maken, en als je niet goed meewerkt, steekt hij je prompt vijf keer met een mes in je bast. Vergeet hi-jacking, car-jacking, home-jacking en kidnapping. Steaming is nu in. Als steamer maak je je ook belachelijk als je gaat voor een jo-jo of een transistortje. ‘t Moet al minstens een MP3-speler zijn, wil je door je collega’s ernstig genomen worden.
Woorden komen niet alleen, ze verdwijnen ook. Wie gaat er nu nog naar de papschool, het heuske of het oudpekeshuis ?
En vooral educatieve nieuwslezers zijn zich bewust van hun opvoedkundige taak tegenover het publiek en aarzelen niet daarvoor de taal wat naar hun hand te zetten. “Vreemdelingen” klonk wat negatief en werd daarom “gastarbeiders”. Toen bleek dat een groot deel van die gasten nog minder dan een klop uitvoerden, werd het gauw “migranten”. Spijtig, die migranten migreerden plots niet meer, maar zogen zich honkvast in onze sociale zekerheid. Daarom werden het “allochtonen”. Maar ook dat was nog niet het van het, en sinds korte tijd heeft men een definitieve term gevonden: “De nieuwe Belgen”. In contrast waarschijnlijk met de Oude Belgen die op hun werkplaatsen en de geschiedenisboekjes langzaam wegkwijnen…
Over fabrieken gesproken. Toen ik als schuchtere schoolverlater de vacatures in de kranten nalas, was ik gauw ontmoedigd. Nergens vroeg men iets dat ik op school geleerd had. Het ging over “Time management, Coaching, Teamwork, Operators, Projectcoördinators”… een wereld waar ik me niet direct zag in functioneren. Je moest ook de juiste look hebben plus ervaring plus perfect viertalig zijn. Een op cocaïne voortgedreven yuppie zou zoiets misschien met overtuiging hard kunnen maken bij een personeelschef, maar ik zou daar al door de mand vallen, laat staan in de praktijk.Ik ben dan afgezakt naar vacatures die in een meer begrijpelijke taal gesteld waren, maar toevallig ook lager scoorden op de sociale ladder. Maar wie is tenslotte met die beste jobs aan de haal ? De dommekloten die zich nooit hebben gestoord aan een onbegrijpelijke passage uit een functiebeschrijving. Perfect viertalig, dat wel. Het dialect van pa, dat van ma, dat van het nieuwe dorp plus occasioneel nog enkele woorden Algemeen Nederlands die vanuit de school blijven hangen zijn…
De filiaalhouder van mijn bank is sinds korte tijd plots accountmanager geworden. En de producten die hij verkoopt zijn niet zomaar ouderwetse kasbons met een eerlijke, gegarandeerde interest. Nee, hij promoot vooral risicokapitaal. “Dexia Funding Netherlands Digicoupon 1″ Met een uitleg die meer dan voorkennis op de beurs vereist, en enkele obscure grafiekjes die het geheel een air van wetenschappelijkheid moeten geven. Die dingen hebben me al een pak geld gekost, maar naar het schijnt, de banken boeren goed.
De minst begrijpelijke taal tref je aan bij computers en aanverwante producten. “Met een Acer Notebook maakt U eenvoudig overal verbinding”. Dan een technische fiche waar ik totaal niets van begrijp. Behalve dit: je kan ook verbinding maken in een publieke hotspot. Dat doet dan weer vertrouwde belletjes rinkelen…
Een ding nog Jos, die stimmer met scopische steel, bruikbaar bij het bestrijden van fungiciden in de trommelstenen. Je hadt het bijna juist. Het is inderdaad iets voor vrouwen, maar niet voor de belegen exemplaren, maar voor het die van minuut tot minuut mee zijn met hun tijd. Gedaan met tatoeages, piercings, brandings en scarification. Fluo-pareltjes in het schaamhaar gevlochten ? Old news. Vandaag zijn trommelstenen echt in. Je moet ze gezien hebben, Jos. Je schoenen gaan krullen, je broekspijpen kruipen naar omhoog en je swingt zo uit je plastron. Ze zijn wel erg gevoelig aan fungiciden. En met enige handigheid met de scopische steel strim je die zo weg. Trommelstenen, man, da’s pas een kick !
Trackback: een fenomeen!
Lees de uitleg over een trackback en je kan in slaap vallen met één vraag minder op je lippen.
http://kabaal.telenetblog.be/kabaal/2006/04/trackback.html
Dag Jos,
Mag ik bij deze u een gelukkige verjaardag wensen voor 1mei.Tachtig jaar jong ,ja da’s al wat hé.
Mijn schoonvader Milo Van Haute Hoogledestraat 97 Kortemark wordt tevens op die dag 80 jaar oud.Telkens verwijst hij naar “de Jos” even oud als “Jos”.
Jos ,kun je hem eens via deze weg een steuntje geven.Vroeger had die een boomgaard en mensen uit de Limburg kwamen helpen plukken,hij kan er niet ver zwijgen,over die “goede” dagen met de Limburgers.
Mijn adres is luc.bruneel@scarlet.be
Alvast een gelukkige verjaardag.
Luc Bruneel Oude Brugseweg 267 Oudenburg voor “opa” Van Haute Hoogledestraat 97 Kortemark West Vlaanderen.
Van een lieve kleindochter.
Moeke je hebt weer meer lijtjes in U gezicht
Tof, fijn en blij dat ik geaboneerd ben bij een krant die interesse heeft vertoond voor een bekende ouwe knar met een jonge geest, eentje die ons tot nadenken geeft. Jos je hebt een verloren fan bij, eentje die verbaasd is dat je nog meekan met hedendaagse technologie. Nu de taal van mijn kinderen mischien; keineig, graaf, wow, enz.
Gelukkige verjaardag, en verras ons nog vele jaren met kouw cursiefjes op jouw eigen webblog.
Beste Jos,
Een hartelijke, gelukkige verjaardag gewenst van een genieter van o.a. “Mooi tot bewolkt”, “Zie je wel”, “Zogezegd”, “In stukjes gevallen”, “Een ballonnetje” en niet te vergeten het nooit geëvenaarde
“Schurend scharniertje”. Geniet er van.