De stad waar ik woon heeft mij officieel een eigen privé bank geschonken en ik mag kiezen in welke straat, in welk plantsoentje of op welk plein ik die wil laten vast ankeren. Wil ik een halve namiddag rustig zitten kijken hoe de anderen zich opgewonden voorbij haasten om te gaan shoppen , de bank staat ter beschikking. Ook nog met een plaatje erop zodat u kunt zien dat ze van mij is. Het was voor mij een complete verrassing. Mijn ijdelheid werd zwaar op de proef gesteld, ik ben ook maar een mens.
Maar de dag nadien begonnen er al stilletjes bijbedenkingen bij mij op te komen. Eigenlijk zit daar toch ook iets aan vast van : nu hebben we hem hier al zolang zien rondlopen , het wordt stilaan tijd dat hij eindelijk eens gaat zitten. Een edele bedoeling maar ik dacht terug aan mijn vader en die zei altijd : als je op je ouwe dag durft gaan zitten dan is liggen vlakbij. En daar zat ik mee in.
Bovendien is er nog een ander, zeer praktisch probleem. Stel : het is mooi weer, ik neem de bus naar het centrum (de gratis bus van Steve nog altijd) , ik wil op mijn bank plaatsnemen en van ver zie ik al dat u er op zit. Hasselt is zo een populaire stad geworden dat iedereen ons wil komen bezoeken en vroeg of laat zit u dus op een mooie zomerdag midden in de stad op mijn bank. Met uw lief, met uw vrouw, met uw vrouw en drie kinderen , met een àndere vrouw, dat kan toch, daarom hoeft er nog niks achter schuil te gaan. Hoe dan ook, u zit daar. En dan ? Kan ik dan tegen u zeggen: meneer of mevrouw, zou u asjeblief eens willen opstaan want u zit op mijn bank, kijk maar op het koperen plaatje, het is mijn bank . Als blijk van gevoel voor public relations kan dat tellen.
Bovendien heb ik daar niks te vertellen, u zit op een publieke plek. Realiseert u zich mijn situatie ? Op dat moment heb ik niet alleen geen bank meer om op te zitten , ik heb daar zelfs geen been om op te staan. Kans ook nog dat u straks terug thuis komt en dan zegt: Potverdomme, jaren heb ik naar die man op de radio geluisterd, ik heb op zondagmiddag naar hem gekeken, ik heb zelfs ooit een boek van hem gelezen en weet je wat die deed ? Hij joeg mij toch zeker op van een bank waar ik nog geen twee minuten op zat ! Awel die vent kan voortaan… Ik durf hier niet eens schrijven wàt ik dan precies voortaan kan.
En nu zegt u : ja maar voor die éne keer dat wij daar komen, het zou al moeten treffen dat u daar dan ook juist aankomt… Ja ja maar u bent met velen hé! Er wandelen er hier in de zomer tienduizenden rond. Ik heb het voorgevoel dat het winter wordt eer ik eindelijk zelf ook eens op mijn bank kan gaan zitten.Met een bontmuts op en met een deken over de knieën.
U ziet het, in de plaats van op mijn ouwe dag eindelijk eens rustig op mijn eigen bank te kunnen gaan zitten , zit ik in de problemen. En ik voelde mij al zo vereerd. Luister, laten we zo afspreken: mocht u mij toevallig op die bank zien zitten en mocht ik in de zon in slaap gevallen zijn, laat mij dan doorslapen. Zie je dat ik monter en wakker rechtop zit, kom dan gerust naast me zitten, het wachtwoord is : Bank .
