Wanneer je
in een gezelschap zegt: Vanmorgen floot een lijster in mijn tuin, dan wordt
plots iedereen stil. Ze zeggen niets
maar ze kijken geschrokken naar elkaar en je ziet ze denken : wat krijgt dié nu
ineens? Je had kunnen zeggen : gij zijt dit jaar niet gaan
skiën ? Of: ge hoort tegenwoordig nog zo weinig over dat
voetbalgesjoemel , ze gaan dat weer in de doofpot steken zeker. Dat kan
allemaal maar dat van die lijster dat moet je niet zeggen. Dat geeft een
vreemde indruk. Een beetje infantiel. Als volwassen mens zeg je zoiets niet.
Het probleem is echter dat er inderdaad een lijster in mijn tuin zat te
fluiten. Ik heb dus de garantie dat de lente gaat beginnen en een mens wil dat
toch mededelen.. Maar eigenlijk mag dat niet , het klinkt onvolgroeid. Weet die niks anders ?
Vroeger op
de lagere school werd er ieder jaar in maart een lijster op een tak gezet. Je
moest er een opstel over schrijven. Met een inleiding, een midden en een slot.
Tegen de tijd dat je dat opstel van de meester terug kreeg was de lente al lang
niet meer tegen te houden.Zelfs wanneer je maar een drie op de tien had
gekregen.
In de klas
zat ik vlak achter een jongetje dat zijn schrijfboek op het hoofd geklopt kreeg
omdat het in de titel reeds zwaar gezondigd had. Het had lijster met een korte
ei geschreven en dat wil zo een vogel niet. In de stad zie dat jongetje nog
vrij regelmatig.
Hij is nu een vreugdevolle oude man geworden die tevreden op
een rijk gevuld leven terugkijkt.Vijfenveertig jaar heeft hij de halve stad van
tafelbier voorzien.Wanneer je hem achter het stuur van zijn vrachtwagen zag
zitten, dan bestond er geen twijfel, voor hem was het het hele jaar door lente.
Misschien
zjjn wij wel de enige twee die er van dat klasje overblijven. Ik die geen stap
vooruit geraakt ben en nog steeds opstelletjes over lijsters schrijf en hij die
de vogel het hele jaar door hoort fluiten. Het is een gave.
