Wanneer mannen van mijn generatie ’s morgens wakker worden en naar de ochtendkrant grijpen, bladert tachtig procent van hen meteen naar de pagina met de overlijdensberichten. Ik ook. Pas wanneer ik met zekerheid vastgesteld heb dat ik er nog niet tussen sta , begin ik met gerust gemoed aan de dag. En aan de krant.
Het is te zeggen, uit een soort beroepsmisvorming lees ik de krant
met 
een dubbele bedoeling : ik wil best weten wat er in staat maar ik
wil nog veel intenser weten wat er allemaal fout in staat. Want er
bestaat een heel aparte duivel die de journalisten dag in dag uit de
gemeenste parten speelt. Hij is verantwoordelijk voor de vreselijkste
maar vaak tegelijk de heerlijkste fouten en vergissingen die een krant
kunnen teisteren. En die ongewilde blunders wil ik niet missen. Er
staat al zoveel ellende in een ochtendblad en ik wil best voor mijn
geld ook wel eens lachen.
Piet Theys, een collega van vroeger en misschien wel de beste
sportverslaggever ooit, had dezelfde kronkel als ik. We hebben er
zelfs in een ver verleden samen twee boekjes aan besteed..
Journalistieke kemels die aan het nochtans scherpe speuroog van de
corrector waren ontsnapt. Onbegrijpelijke heerlijke flaters die een
krant, dik tegen haar zin, opfleuren.
Het zal je bijvoorbeeld gebeuren dat je als grande dame van het
Vlaamse theater op hoge leeftijd gevierd wordt en in groot ornaat voor
de persfotograaf van dienst boven op de hoogste tree van de schouwburg
in een prachtig staatsiekleed met meterslange sleep geplaatst wordt…
Recht in de lens kijken mevrouw…Zo ja … Prachtig… En dat je jezelf dan
de ochtend nadien levensgroot op de frontpagina afgebeeld ziet staan
met in blokletters als onderschrift: De nieuwe Roltrap van de
Innovation… Stella Blachard heeft het nog wel een tijdje overleefd,
maar toch…
Na jaren heb ik nog eens zitten bladeren in een van die boekjes van
Piet en mij. Misschien fleurt een heel korte bloemlezing je dag een
beetje op. Jammer dat ik Piet niet eens kan bellen om hem dat te
vertellen. Hij is al jaren onbereikbaar, ergens in het heelal…
Ik herinner me dat we allebei het hardst gelachen hebben met de
Haspengouwse stieren. Je zult er die dag maar tussen gestaan hebben …
JOS
