Eindelijk. Het is zo ver. Jaren hebben we erop moeten wachten maar ze zijn er.Het is te zeggen : de eerste is er. Ik heb hem zelf gezien, ik heb hem in mijn handen gehad, ik heb de uitleg erbij gelezen, ik heb hem zeven keren omgedraaid maar het was écht. Ik stond in het Dier-en Tuincentrum en ze lagen vlak bij de kassa zodat ik er niet naast kon kijken.
De allereerste DVD- voor- honden is op de markt. En, de waarheid mag
gezegd worden, chic gepresenteerd. Stevige cover, fleurig
geïllustreerd, goed leesbare tekst, handig doosje, in niets
verschillend van een Hollywood-film met zeven Oscars.Het werd tijd.
Voor mijn hond is het helaas te laat. Niet dat hij ooit om dvd’s
gevraagd heeft maar hij ziét niet meer zo goed, hij wordt 13 en bij het
televisie kijken, valt hij toch zoals de meesten onder ons na een tijd
in slaap.Mij zouden ze in het bejaardentehuis op mijn 95ste ook niet
meer met een Jaguar Cabrio moeten aankomen om mij blij te maken.
Er is dus een reeks dvd’s voor honden op de markt.
Ik vroeg aan de man bij de kassa: Wat staat er op? Ik weet het niet,
zei die, want ik ben geen hond maar het schijnt dat het heel goed is. We
hebben toch al een klant of tien gehad en die waren allemaal wreed
content. Hun honden hadden de hele avond gekeken en daar waren
nochtans moeilijke kadees bij. Er was er éne bij die liet altijd zijn
tanden zien wanneer Siegfried Bracke in beeld kwam.
Ik kon aan de tekst niet opmaken of het een thriller voor honden
betrof of een documentaire of - god betere het – een
middernacht-seksfilm op Duitsland 3. Wat wilt ge, zei de man aan de
kassa, voor mezelf koop ik wel altijd dvd’s, ik kan thuis meer dan
dertig zenders krijgen maar er is nooit iets bij waarvan ge kunt
zeggen : allee dat is nu nog eens iets.
Uit pure nieuwsgierigheid wilde ik dit eerste exemplaar eigenlijk toch wel kopen.
Wat kost die dvd ? vroeg ik. 15,95 euro, zei de man, het staat er
achter op. Dat is dik zeshonderd frank, dacht ik . ( Ik reken nog
altijd alles om.) Zeshonderd frank om te weten waar een hond naar kijkt
als hij ’s avonds zijn televisie wil aanzetten. Ik vond het toch teveel.
Er kwam een vrouw de winkel binnen. Een vrouw van vroeger nog, rond en
goedmoedig. Vier dozen voor mijn kat,zei ze, dezelfde dozen van altijd.
Ik liet haar de dvd zien. Misschien komen er binnenkort ook wel voor
katten, zei ik. Voor Suzanne hoeft het niet, zei de vrouw, Suzanne zo
heet mijn kat, die ligt elke avond op mijn schoot te slapen terwijl ik
naar de televisie kijk.Zij kijkt nooit. Alleen naar Royalty, daar kijkt
ze altijd naar, dan gaat ze rechtop zitten en als ze Kathy Pauwels ziet
dan begint ze te ronken.
Toen ik nog voor VTM werkte had ik een vaste regisseur, Jan heette die
en die was getrouwd met Kathy . Ik moet hem daar toch eens over bellen.
Of hij daar een uitleg over heeft.
