Het was de titel van een succesliedje van Jules De Corte. De Nederlandse zanger-componist-pianist die decennia lang, in eigen land rn ook bij ons ontzettend poulair was. "Ik zou wel eens willen weten waarom zijn de zeeën zo diep ? Jules is doodgegaan zonder ooit het antwoord te geven en dus weet ik het nog altijd niet. Hij heeft zich zijn leven lang van alles afgevraagd waar een ander niet bij stilstond. Hij vroeg zich ook af waarom hij nu precies blind was geworden en een ander niet. De realiteit kende hij. Als kleuter van drie kreeg hij de mazelen en door een verwikkeling werd hij blind. Waarom hij?
Ondanks zijn handicap trad hij tot drie vier keer in de week ergens op. Van het Casino in Oostende tot in het parochiezaaltje van Ravels-Eel. Zijn blindengeleidehond bracht hem met de trein gelijk waar naartoe. Ik trad vrij vaak met hem op en dat was altijd een aparte belevenis. Zelden dat hij niét met wrange humor over zijn blind zijn sprak. Er was een optreden voor voorzien in de stadsschouwburg van Leuven en men had hem vergeten af te halen aan het station. Een kwartier voor de voorstelling was hij er nog niet. Ik reed full speed tot bij het station en daar stond hij op de rand van het trottoir , met de hond aan de riem, naar de hemel te staren. Hij herkende onmiddellijk en feilloos alle stemmen.
“Jules, vroeg ik, zijn ze je niet komen afhalen? “
Hij antwoordde met Hollandse nuchterheid: “Ik heb tenminste niemand gezien.” En daar stond je dan.Op een avond, ergens in Oost-Vlaanderen, trof ik hem ooit helemaal ineengedoken tussen de coulissen. “Scheelt er wat, Jules? “ vroeg ik. “Ja, zei hij, nou is het pas écht erg. Nou zie ik het niet meer zitten.” Zijn lievelingsverhaal was een bruiloft in Delft. Hij had die ochtend op het stadhuis al piano moeten spelen bij de huwelijksinzegening en van daar ging het naar de drie uur durende receptie om door te schuiven naar het uitvoerige diner waarna de “dansavond” volgde. Het bloed zat hem bijna onder de nagels. Om drie uur ’s nachts kwam een zwaar aangeschoten oom van de bruid naar de piano toe, gaf Jules een forse klap op de schouder en zei : “Jongen, als ik zo piano kon spelen dan werkte ik niet meerp>Wanneer ik aan zee kom, denk ik altijd eerst aan Jules. Hij is al jaren dood en ik weet nu nog altijd niet waarom de zeeën zo diep zijn.
JOS.
hé jos,misschien dat het een les voor de mens is,die niet weet hoe fictief een grens is,groetjes mieke
zouden wij ongelukkig worden,moesten we weten waarom de zee zo diep is??????
al dat waarom is niet altijd goed voor de MENS/
alles is zoals het is,en zelfs de toekomst is blind:
dus laten we ons daarbij neerleggen en leven als nederige MENSEN/
Waarom de zeeën zo diep zijn…? Goede vraag Jos..Ik ben blij dat je het vraagt.Want ik denk dat ik het weet…Namelijk,wegens een gebrek aan aarde..Inderdaad..was er meer aarde in de zee dan waren ze niet zo diep..Snap je? Bijvoorbeeld een berg,dat is teveel aarde..Een zee te weinig..Ik dacht dat je dat wist..Je was altijd zo alert.
Nederlandstalige liedjes gaan beslist de Grote Levensvragen niet uit de weg. Hoe sterk is de eenzame fietser ? Waarom zijn de bananen krom ? Wat ruist er door het struikgewas ? Waarom zijn de zeeën zo diep ?
Als deerniswekkende handicap weekt blindheid terecht veel sympathie los bij het
publiek. Kan je dat combineren met een loopbaan in de muziek, dat andere meelijwekkende zootje, dan gooi je hoge ogen. Toch kende ik de blinde bard Jules De
Corte blijkbaar niet. Echter, het weemoedige “waarom zijn de zeeën zo diep”, herinner ik me heel duidelijk, al zou ik er geen tweede regel meer van kunnen citeren.
Een echte meezinger is het wellicht nooit geweest. Niet als Angeline, de blonde sexmachine, die reeds vanaf haar eerste rit een lange hete zomer lang als kauwgom op haar motorfiets bleef kleven. (en ieder riep hoe-hoe-hoe-olé). Maar die machtige zeeën, hoe trekken die zo stilletjes weg uit onze aandacht ? Misschien hebben ze een licht hypnotisch effect, niet saai, maar geruststellend als moeders slaapliedjes, en verlagen ze je aandacht tot net boven droomniveau. En wat neem je meer mee uit een droom dan wat flarden goed gevoel ? De diep verzonken zeeën van Jules De Corte glijden nog steeds door mijn onderbewustzijn en bereiken voorlopig het oppervlakte niet. Daarom vind ik het een immens mooi liedje…zonder het eigenlijk te kennen. Als een blinde die de diepte van de zee wil peilen. Al kost het hem al vingerwerk om een plat van een diep bord te onderscheiden…
Dank zij zijn blindengeleidehond kon hij per trein overal te lande optredens gaan verzorgen. Tot ze hem in Leuven Station vergaten af te halen, en hij daar stond met de hond aan de riem. Zou nu niet meer kunnen, met Gaia en zo. Zo’n trouw diertje zo lang op het koude trottoir laten zitten… De tijden zijn veranderd. Nee Jules, dat zouden ze je hond niet meer mogen aandoen, in Big Bill City, on de stoesje.
Eigenlijk is ,het niet de diepte va de zee die me het meest bezighoudt. Raar genoeg is het de vraag van de schalkse Toon Hermans die me blijft ergeren: “Wat ruçist er nu is ’s hemelsnaam door dat struikgewas ?” Het is een euh euh…en dan niets meer. Maakt me zenuwachtig. Ja, WAT ruist er verdomme ? En nu is ie ook dood. En zullen we het nooit meer weten. Heeft ie het misschien in een van zijn gedichtenbundes geschreven ? Testamentair bekend gemaakt dat het pas 99 jaar na zijn dood mag onthuld worden ? Loslippig geweest in het intieme kringetje van B.H.’s (bekende hollanders) of B.V.’s ? Jos ?
Van die zee lig ik niet wakker, maar ik zou echt eens willen weten wat daar tussen dat struikgewas ligt te ruisen…
“… Misschien tot geluk van de vissen
Die het water zo slecht kunnen missen …”
Jules was fenomenaal, hij schreef meer dan 3000 liedjesteksten. Niet te verwonderen dat er dan enkele lijntjes zoek raken.
“Wat ruist er door het struikgewas?”, dat zeiden ook de vijf kilo’s fondant ontsnapt uit de hel van zes december.
(volgens welingelichte bron op tinternet)
Garroeten.
Hoorde zojuist op de radio uw gesprek ivm uw blog. Ben altijd al een fan geweest van het “Schurend Scharnierke” en ben blij dat ik als het ware de draad weerom kan oppikken.
Veel succes en wees gerust ik begin alle cursiefjes van in het begin te lezen. ‘t Is toch nog geen “hof”weer.
Veel succes
curieuzeneuzemosterdpot!
))
Dag Jos
Daarjuist via de radio vernomen dat u nu ook een blogger bent geworden. PRACHTIG.
Ik kan mijn blijdschap niet op om terug van
uw prachtige vreugdegevende cursiefjes te kunnen genieten.
M@
Jos,
Je ooit ontmoet tijdens een van de avonden van de Limburgse gilde in Leuven.
Had je toen geblogd dan had ik niet zoveel geld moeten uitgeven voor je pocket.
Cornelis Verhoeven noemt de vraag naar het waarom de duivelsvraag, omdat deze vraag aan het verschijnsel voorbij gaat om het te vervangen doorwat er achter zit. Het schitterende van dit liedje van Jules de Corte is dat het antwoord met “misschien” begint, en vervolgens met een poetische beschrijving van ons leven komt, daarmee het verschijnsel volledig respecterend. Jules heeft een van de mooiste Nederlandse liedjes geschreven die ik ken. Wij zijn hem dankbaar.
Het is mogelijk zich te verheugen in het zo zijn van de dingen!