Het was de titel van een succesliedje van Jules De Corte. De Nederlandse zanger-componist-pianist die decennia lang, in eigen land rn ook bij ons ontzettend poulair was. "Ik zou wel eens willen weten waarom zijn de zeeën zo diep ? Jules is doodgegaan zonder ooit het antwoord te geven en dus weet ik het nog altijd niet. Hij heeft zich zijn leven lang van alles afgevraagd waar een ander niet bij stilstond. Hij vroeg zich ook af waarom hij nu precies blind was geworden en een ander niet. De realiteit kende hij. Als kleuter van drie kreeg hij de mazelen en door een verwikkeling werd hij blind. Waarom hij?
Ondanks zijn handicap trad hij tot drie vier keer in de week ergens op. Van het Casino in Oostende tot in het parochiezaaltje van Ravels-Eel. Zijn blindengeleidehond bracht hem met de trein gelijk waar naartoe. Ik trad vrij vaak met hem op en dat was altijd een aparte belevenis. Zelden dat hij niét met wrange humor over zijn blind zijn sprak. Er was een optreden voor voorzien in de stadsschouwburg van Leuven en men had hem vergeten af te halen aan het station. Een kwartier voor de voorstelling was hij er nog niet. Ik reed full speed tot bij het station en daar stond hij op de rand van het trottoir , met de hond aan de riem, naar de hemel te staren. Hij herkende onmiddellijk en feilloos alle stemmen.
“Jules, vroeg ik, zijn ze je niet komen afhalen? “
Hij antwoordde met Hollandse nuchterheid: “Ik heb tenminste niemand gezien.” En daar stond je dan.Op een avond, ergens in Oost-Vlaanderen, trof ik hem ooit helemaal ineengedoken tussen de coulissen. “Scheelt er wat, Jules? “ vroeg ik. “Ja, zei hij, nou is het pas écht erg. Nou zie ik het niet meer zitten.” Zijn lievelingsverhaal was een bruiloft in Delft. Hij had die ochtend op het stadhuis al piano moeten spelen bij de huwelijksinzegening en van daar ging het naar de drie uur durende receptie om door te schuiven naar het uitvoerige diner waarna de “dansavond” volgde. Het bloed zat hem bijna onder de nagels. Om drie uur ’s nachts kwam een zwaar aangeschoten oom van de bruid naar de piano toe, gaf Jules een forse klap op de schouder en zei : “Jongen, als ik zo piano kon spelen dan werkte ik niet meerp>Wanneer ik aan zee kom, denk ik altijd eerst aan Jules. Hij is al jaren dood en ik weet nu nog altijd niet waarom de zeeën zo diep zijn.
JOS.
