Hoe oud ze was, wist ik niet. Wie ze was, ook al niet.Het
secretariaat gaf
me een telefoontje door met de commentaar: “Jos ,we hebben hier een mevrouw aan de lijn waar we geen raad mee weten. Kunt gij haar even overnemen ? Dank u hé!”
Het was de tijd toen het ochtendprogramma Te bed of niet te bed vrij
vaak op verplaatsing werd uitgezonden. Live radio- met- ontbijt was een
niet meer af te remmen rage geworden. En telkens opnieuw stond de
telefoon roodgloeiend voor toegangskaartjes. Het programma werd ook
wekelijks overgenomen door de Wereldomroep maar dat de koorts ooit naar
Vlamingen in het buitenland zou kunnen overslaan lag buiten onze
verbeelding. Rome daagde als eerste kandidaat op, Parijs, Lyon, New
York, Bangkok, Kinshasa, Bujumbura, Detroit.
Er moest uiteraard een selectie gemaakt worden. Overal bleken
enthousiaste Vlamingen een Club te hebben die onze komst wilde
organiseren. Toen de “moeilijke mevrouw” belde was er een oversteek
naar Afrika voorzien. Te Bed vanuit Kinshasa.
“Meneer, zei ze de onbekende stem, ik ben mevrouw Moons en gij hebt
een slechte secretaresse, ze wil mij geen kaartje geven voor het Bed
van de volgende keer.”
“Mevrouw, zei ik, sorry maar dan zitten we in Kinshasa.”
“Ja dat weet ik," zei ze, "maar ik kom toch altijd als gij ergens zijt,
ik zit altijd helemaal vooraan. En nu krijg ik ineens geen kaartje.”
“Mevrouw, probeerde ik. geduldig, u weet toch waar Kinshasa ligt ?”
"Ja dacht ge dat ik achterlijk was? Ik hoor het al, van u krijg ik ook
niks gedaan. Zeg mij dan tenminste in welke zaal gij daar zit , dan
trek ik plan wel.”
“Mevrouw, dat weet ik zelf niet eens, die mensen ginder regelen dat
voor ons.” Ze bleek nooit eerder buiten Europa gereisd te hebben en
na een hopeloos gesprek gaf ze het uiteindelijk op..
Het Bed werd de oceaan overgevlogen, met alles erop en eraan.Orkest,
artiesten, technici, de programmamensen zelf, de hele technische
apparatuur . Van de Vlaamse koude naar de broeierige veertig graden in
Zaïre. Met driehonderd waren ze. Blank en zwart publiek door elkaar.
Zelfs vanuit Burundi waren er Vlamingen komen overvliegen om dit
evenement niet te missen .
Om het publiek wat in de sfeer te brengen vertelde ik vooraf enkele
plezierige Bed- anekdoten en meteen ook het telefoon-verhaal van
Mevrouw Moons. Voor de grap vroeg ik: “ Mevrouw Moons, u bent toch
gekomen zeker?” Op de eerste rij sprong een dame – toch al wel een
eindje in de zestig. - enthousiast overeind , ze stak de beide armen
omhoog en riep : “Hier ben ik !” En ze had zich nog goed geïnstalleerd
ook want ze was vlak naast Minister Jos Chabert gaan zitten die
toevallig ook in Kinshasa was.
Ze kreeg een enorm applaus , wel een minuut lang en ik heb haar meteen
tot Superfan Nummer 2 uitgeroepen. Nummer 1 was al ooit toegekend aan
iemand uit Brazilië maar dat is misschien een verhaal voor later.
Mevrouw Moons blijkt onlangs overleden te zijn. Ik vind dat ze op deze
plaats recht heeft op een postuum eresaluut. Als dank ook voor zoveel
sympathie. Radio is een magisch medium.
