De kermis is uit de stad weg en iemand moet bij nacht dat verschrikkelijk grote lege plein terug in de plaats gelegd hebben .
Ik kan nu wel weer opgelucht ademhalen., mijn budget is terug onder controle, de zwaarste klappen zijn voorbij.
Iedere keer opnieuw wanneer mijn kleinkinderen – alle acht tegelijk – met angstaanjagend enthousiasme in de Flying-ik-weet-niet-meer-hoe-het-precies-heette wilden gaan zitten , werd ik in exact 124 seconden 80 euro armer. Hou dat maar eens veertien dagen vol !
Plus dat je daar zelf met doodsangst moet op blijven staan kijken. Geen enkele grootvader ziet met plezier zijn nageslacht dat hij zorgvuldig uitgebouwd heeft, zestig meter hoog de lucht in schieten. Een topattractie noemen ze dat.
Nog voor geen duizend euro kregen ze mij in die katapultbak.
Maar de evolutie is niet tegen te houden. Bij het eendjes vissen stond er nog één enkele opa., helemaal alleen. Een man met heimwee.
De prachtige pluchen beren van destijds zag je ook niet meer. Gaïa waarschijnlijk. In de plaats hingen er nu onwaarschijnlijke wangedrochten met goedkope pluisharen. Klonen van niet bestaande monsters.
De kermis is niet meer wat ze vroeger was.
Nochtans, bij één attractie ben ik wel een halfuur in mijn eentje alleen blijven stilstaan.
In diepe ontroering.
Het treintje met de floche heeft alles overleefd. Drie generaties, van vader op zoon.
Met dezelfde trein. Het schijnt dat die man in zijn eigen tuin nog wel vijf van die treinen heeft staan.
Zoals wij rozen en pompoenen hebben, zo heeft hij wagons en locomotieven.
En daar gaat hij in het stille seizoen zelf in zitten. Dat heb ik zelfs Etienne Schouppe nooit weten doen.
In zo een trein heb ik mijn eerste lief gezoend, ze heeft al vier achterkleinkinderen maar daar heb ik niets mee te maken.
Dat was een prachtige gelegenheid, de eerste helft van de rit verliep in volle licht maar dan kwam je al spoedig in het donker en op tien seconden moest het gebeurd zijn.
Maar van de andere kant, het treintje reed voor die halve frank van toen wel tien keer dezelfde ronde.Wie het dan nog niet klaar kreeg , heeft het later ook nooit ver geschopt.
En er was de floche. Wie die kon grijpen mocht het gratis nog eens allemaal overdoen. Een geniaal idee.
Zelfs Ingrid Lieten is daar nog altijd niet opgekomen.
In elke bus van de Lijn zo een floche die je mag grijpen. Het zou de mensen ook dichter bij elkaar brengen.
Maar goed, het plein ligt nu alweer een tijdje leeg. Alles is weg. Maar het is goed om te weten dat er toch nog fundamentele dingen zijn die blijven.
De floche ligt in Kuringen in een kartonnen doos en het treintje staat in de tuin. Onder een afdak. Tot volgend jaar.
Jos Ghysen.
