De media hebben een enorme impact. Zelfs al ben je er jaren uit weg. Ik leid al zolang een diep gelukkig en verborgen leven, ver van de microfoons,ver van de camera’s. Maar elke telefoon kan daar verandering in brengen. Ik heb het zopas nog mogen (of moeten) ondervinden.
Een piepjonge televisiereporter die op het idee was gekomen om een lijst op te stellen van ouwe- knarren- uit- de- business. Namen die destijds over het scherm rolden maar die nu god weet wààr god weet wàt zitten te doen.
“Mogen we niet eens met en cameraploeg langs komen om te horen en te zien hoe u het maakt? Wij willen daar een serie over maken. Iets in de aard van het liedje: “Hoe zou het dan met Coba zijn?”
Ik maakte het opperbest maar ik zag de camera niet zitten. “En ik doe trouwens helemaal niks meer !” - “Ja maar misschien kunt u daar dan wel precies iets over vertellen . Over wat u dan wél allemaal doet wanneer u helemaal niets meer doet.”
Daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Wat deed ik dan wél wanneer ik helemaal niks meer deed.
Bijna had ik gezegd: “Ja maar ik heb daar echt geen tijd voor.” Doch dan klopte het van geen kanten meer. Ze kwamen dus, de verslaggever, de camerajongen, de klankman. Drie jonge knullen om jaloers op te zijn. Helemaal aan het begin van hun fantastische leven.
Ze liepen met hun hele hebben en houden achter me aan door de stad. Ook nog een drukke zomerdag met een massa volk. En maar filmen, alsof er iets te zien was.
“Een praatje ergens op een terrasje, dat is altijd leuk.”
Een zomerdag zoals er geen tien meer zouden komen. De terrasjes tjokvol. De interviewer kwam bij me zitten en ik vertelde dus maar over wat ik tegenwoordig zoal allemaal deed sedert ik niets meer deed. Na een kwartier stond het er op. “Heel leuk” zei de verslaggever. Maar dat was niet zo. De man die al die tijd achter ons aan het volgende tafeltje met een opgewekt jong vrouwspersoon een hap had zitten eten, kwam bedeesd naar ons toe en vroeg: “Sorry, is het mogelijk om ons daar uit te knippen ? “ Hij kleurde een beetje en dat was niet van de hitte. “Het zou ‘ambetant’ voor mij kunnen worden mocht mijn vrouw toevallig zitten te kijken wanneer dit uitgezonden wordt. Begrijpt u? Sorry.”
We begrepen het. Maar het was er niet uit te knippen. Ze stonden er op. Hij en zij. Onder hun twee ,gezellig aan een tafeltje, hapje eten. Nondedju nondedju nondedju.
Maar wij waren mensen van goede wil. We hebben het hele interview nog eens overgedaan. Zonder achtergrond. De media zijn machtig. We hebben een huwelijk gered.
Jos Ghysen.
Geachte heer,
Vele jaren heb ik genoten van Uw programma.
Blij nog eens iets te lezen over uwe persoon.
Ben wel geen bekende Vlaming, maar indien u zin en tijd hebt.Mag ik je uitnodigen om mijn blog eens te bekijken? Heb namemelijk na 42 jaar werkzaam te zijn geweest als arbeider een boek geschreven”Het rioolkind van Sint-Andries”
http://www.bloggen.be/paul1 zijn kinderverhalen.Hartelijk welkom paul1
Blij weer iets van U te kunnen lezen.
Ik heb jaren lang de “Schurende Scharniertjes” beluisterd,en heb zowat al je boeken in de kast staan.
Na jarenlange radio- en schrijfstilte ben ik blij om je weer op een ander medium tegen te komen.
doe zo voort…nog vele jaren.
Patrick Gelenne
Mijnheer Jos
Ik ben nog een jonge snaak van 55.Mijn taalgebruik vinden mijn drie kinderen ondertussen al wel achterhaald. Maar dat van jou vergaat nimmer. Telkens als ik jou verhaal lees, hoor ik je praten, in dat warm Limburgs. Ik betrap er me op dat ik je teksten lees zoals jij ze zou uitspreken. Allee bij benadering toch want ik kom uit randje Limburg, uit het Molse, niet uit het heelal dus. Eerder uit dezelfde ondergrond als Guy Mortier en Tania Dexters.
Keitof, jou nog eens ‘gehoord’ te hebben.
Vriendelijke groeten van José (m).
Ik had een vraagje ivm Jos Ghysen show van heel vroeger!
Kan ik hier met mijn vraag terecht?!
Groetjes Manu
Dag Manu, ik denk van wel maar ben niet zeker.
Welke vraag had je precies?
VRAAG VAN MANU .
Ik blijk over een reactie heen gelezen te hebben. Er zweeft ene Manu in het heelal die mij een vraag zou willen stellen over iets wat ik ooit “op de televisie” moet gedaan of gezegd hebben. Manu overschat mijn harde schijf maar hij mag het altijd proberen. Veelal val ik bewusteloos wanneer ik geconfronteerd word met “beelden uit mijn kinderjaren”.
Doe maar.
Jos
Vandaag, blij verrast dat ik je blog ontdekt heb. Manlief en ikzelf zijn verlekkerd op je schrijfkunst en je boeken.
Ik speel sinds kort ook met mijn blog, maar dat is van een heel andere soort hoor. Als je even tijd hebt kijk maar !!.
Het ergste is dat ik nu verplicht ben alle dagen bij jou te komen kijken en je cursiefjes uit te printen voor manlief. Hij heeft nl. geen boter gegeten van de computer, maar wil jou pensums wel netjes geserveerd !!
Bij deze dus Jos, hartelijk gefeliciteerd en welkom in bloggeland. Groetjes van Ninne de tuinfanaat.