De media hebben een enorme impact. Zelfs al ben je er jaren uit weg. Ik leid al zolang een diep gelukkig en verborgen leven, ver van de microfoons,ver van de camera’s. Maar elke telefoon kan daar verandering in brengen. Ik heb het zopas nog mogen (of moeten) ondervinden.
Een piepjonge televisiereporter die op het idee was gekomen om een lijst op te stellen van ouwe- knarren- uit- de- business. Namen die destijds over het scherm rolden maar die nu god weet wààr god weet wàt zitten te doen.
“Mogen we niet eens met en cameraploeg langs komen om te horen en te zien hoe u het maakt? Wij willen daar een serie over maken. Iets in de aard van het liedje: “Hoe zou het dan met Coba zijn?”
Ik maakte het opperbest maar ik zag de camera niet zitten. “En ik doe trouwens helemaal niks meer !” - “Ja maar misschien kunt u daar dan wel precies iets over vertellen . Over wat u dan wél allemaal doet wanneer u helemaal niets meer doet.”
Daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Wat deed ik dan wél wanneer ik helemaal niks meer deed.
Bijna had ik gezegd: “Ja maar ik heb daar echt geen tijd voor.” Doch dan klopte het van geen kanten meer. Ze kwamen dus, de verslaggever, de camerajongen, de klankman. Drie jonge knullen om jaloers op te zijn. Helemaal aan het begin van hun fantastische leven.
Ze liepen met hun hele hebben en houden achter me aan door de stad. Ook nog een drukke zomerdag met een massa volk. En maar filmen, alsof er iets te zien was.
“Een praatje ergens op een terrasje, dat is altijd leuk.”
Een zomerdag zoals er geen tien meer zouden komen. De terrasjes tjokvol. De interviewer kwam bij me zitten en ik vertelde dus maar over wat ik tegenwoordig zoal allemaal deed sedert ik niets meer deed. Na een kwartier stond het er op. “Heel leuk” zei de verslaggever. Maar dat was niet zo. De man die al die tijd achter ons aan het volgende tafeltje met een opgewekt jong vrouwspersoon een hap had zitten eten, kwam bedeesd naar ons toe en vroeg: “Sorry, is het mogelijk om ons daar uit te knippen ? “ Hij kleurde een beetje en dat was niet van de hitte. “Het zou ‘ambetant’ voor mij kunnen worden mocht mijn vrouw toevallig zitten te kijken wanneer dit uitgezonden wordt. Begrijpt u? Sorry.”
We begrepen het. Maar het was er niet uit te knippen. Ze stonden er op. Hij en zij. Onder hun twee ,gezellig aan een tafeltje, hapje eten. Nondedju nondedju nondedju.
Maar wij waren mensen van goede wil. We hebben het hele interview nog eens overgedaan. Zonder achtergrond. De media zijn machtig. We hebben een huwelijk gered.
Jos Ghysen.
