Jos Ghysen

En plots waren ze weg. Alle zes. Het rek staat leeg. Ik wees naar de lege plek en vroeg aan het meisje: “Waar zijn ze naar toe?”
“Ze hebben er geen twee uren gestaan, meneer. Ze waren prompt verkocht.Een mevrouw heeft er drie tegelijk gekocht.”
Drie Sinterklazen tegelijk.Ik blijf het rek in de gaten houden..
“Pas op, hé meneer, het waren verse, geen ouwe van vorig jaar.En nu zal het wachten zijn tot eind november.”
Er gebeuren rare dingen om ons heen.
Jos.

Ik kwam de winkel binnen en ze stonden vlak voor mij. Op een rekje. Alle zes naast elkaar.Prachtige gouden mijter op de kop, de bisschopsstaf in de hand, zilveren baarden. Alles klopte..Zes Sinterklazen naast elkaar op een rijtje. Achter glas. Of er niets aan de hand was. Of het doodgewoon was. Enkel de prijs ontbrak.Zes Sinterklazen in augustus. Zes die hierboven voortijdig ontsnapt waren.
Zes Snterklazen hup naar beneden de winkel binnen , het rek op. Iets anders kon het niet zijn.
“Geef me zo een Sinterklaas,” zei ik. “Dat kan helaas niet meneer,zei het
meisje, het zijn maar modellen voor later op het jaar. De anderen volgen nog.Maar dat kan toch nog een maand of drie duren.”
Ik ben zonder Sinterklaas naar buiten gegaa,n en ik had een heel naar
gevoel,.Een kind dat niks van Sinterklaas heeft gekregen.
Ik ga een weekje wachten en dan ga ik kijken of er toevallig geen paaseieren liggen.
Jos.
Jos.

JAN : Ik ben daarstraks naar de mis geweest,er was een pater die preekte.
Leo : Waarover had hij het?
Jan: Dat heeft hij niet gezegd.
Jos.

Wie weet hoeveel mensen er langer dan een jaar voor gewerkt hebben.Wie weet hoeveel heiligen, halve heiligen koorknapen, schildknapen, apostelen en schriftgeleerden en zangers er klaar stonden – uitgedost tot in het detail -toen iemand zei: “Het gaat niet door.Het gaat nog uren blijven regenen.Gaat maar allemaal terug naar huis.”
Ik stond er niet bij, ik zat thuis, ik ben te oud geworden om nu nog apostel te worden. Zwijg stil van schriftgeleerde.
“Allemaal terug naar huis!” Ik zou eens willen weten hoeveen geleerden en apostelen en zelfs maagden ter plekke luidop gevloekt hebben.s. En het is urenlang blijven gieten. Hoe kan het nu dat hierboven niemand op zo een moment naat beneden kijkt en zegt: “Hola hola! Het regent daar ! Het giet!. Die stoet moet doorgaan. Snij de regen af.”Niemand dus.
De ommegang zal voor de volgende keer zijn. Men moet daarmee oppassen. Volgende week nog zo een onhoudbare regenbui en dan beginnen de apostelen teleurgesteld te mompelen. En apostelen zijn stuk voor stuk visssers geweest, die zouden wel eens hun oude visserstaal terug boven kunnen halen. Maria kan er niks aan doen, het zijn de anderen dir uit hun krammen schieten. Een jaar naar de maan. Ik schrijf ‘maan’ maar er liggen andere woorden voor de hand.
Eerlijk gezegd, ik ben vroeger zelf Kind Jezus geweest, ik heb dus in het vak gezeten. Ze gaan dat hierboven geen twee keer moeten laten gebeuren.
Ik heb in het vak gezeten, geloof me, volgende keer schijnt de zon.
JOS.

“Het zevende jaar”. Zo heet de ommegang die om de zeven jaar in Hasselt in augustus georganiseerd wordt. De hele stad viert daaraan mee. 78 jaar geleden stapte ik mee op.Meteen met eeh hoge rang. Ik was het Kind Jezus. Mijn Tante Germaine was Moeder Maria en mijn tante Victorine stapte op als Heilige Jozef.Dat daar iets niet klopte had ik wel door maar zij droeg een mannenpruik en ze had een baard.Ik heb het er nu nog moeilijk mee.
Nu zou ik hooguit als oude schriftgeleerde kunnen mee gaan maar
dat zag ik niet zitten. Trouwens, ik zit tegenwoordig liever dan mee te stappen.En bovendien op 6 jaar direct al een hoofdrol krijgen en op 84 een rolleke van zeven keren niks, dat pik ik ook weer niet.’Eens als ge de macht gevoeld hebt, geraakt ge daar niet meer van los.
Kijken ga ik wel.IK wil zien hoe dit keer het Kind Jezus van Nazareth er uitziet. En zijn vader Jozef, de nederig stille timmerman, zal ik scherp in de gaten houden. Ze bedotten mij geen twee keren.
Jos.

Hij riep zo hard dat zij hem helemaal niet hoorde.

Jos.

Wie van toeten noch van blazen weet kan toch lid van de fanfare zijn.
Jos.

De populier stond er vijftig jaar.In één dag is hij weg.Waar zijn de twee mannen heen die hem velden?
Jos.

Eigenaardig dat een blinde iemand toch graag kan zien terwijl een hardhorige nooit iemnd graag hoort praten.

Jos.

De datum waarop ik werd opgeroepen om het vaderland te komen verdedigen. Ze moeten lelijk in nesten gezeten hebben want het gebeurde hals over kop en ik moest uiterlijk om 14 uur ter plaatse zijn. In Melsbroek. Ik kreeg meteen al een blauw pak aangemeten maar het eerste vliegtuig zag ik pas ruim twee maanden later. In Florennes. De derde dag dat ik er was stortte er al een Spitfire neer. Uiteraard was er geen oorzakelijk verband met mijn komst maar ik vond het toch weinig hoopgevend.
Ze moeten echter een groot vertrouwen in mij gehad hebben hebben want de tweede dag al werd ik benoemd tot Chef van de Bibliotheek , de Discotheek en de Cinema. De bibliotheek bestond uit veertien boeken en de discotheek bevatte één 78 toerenplaat. La mer van Charles Trenet. De achterkant had Trenet ook gezongen maar daar zat een diepe kras in zodat alleen La Mer in aanmerking kwam. Die moest ik draaien tijdens de pauze van de film. La mer van Charmes Trenet. Tien maanden lang. Hoe die jongens niet zeeziek zijn geworden, begrijp ik nu nog niet. De aalmoezenierr beloofde mij tien maanden lang dat hij de volgende keer eens een stel nieuwe platen zou meebrengen.Het zal na mij gebeurd zijn. De aalmoezenier had wel een heel uitzonderlijke familienaam. Hij heette Paternoster en dat heb ik geen twee keer in mijn leven meegemaakt.
Tien maanden lang heb ik tijdens de pauze van de film La Mer van Charles Trenet gedaaid. Desnoods drie keer na elkaar.Er is nooit protest gekomen. Ik had mijn troepen in de hand.
2 augustus 1948.Vandaag zou er opstand van komen en zou ik als Chef buitengegooid worden.
JOS.